ซูเราะฮฺ กอฟ — อายะฮฺ 37

คำสำคัญในโองการ:

• لَذِكْرَى: แน่นอนว่าเป็นข้อเตือนสติและบทเรียน
• لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ: สำหรับผู้ที่มีหัวใจที่รู้จักใช้สติปัญญาไตร่ตรอง
• أَلْقَى السَّمْعَ: เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
• شَهِيدٌ: มีจิตใจอยู่กับเนื้อกับตัว ไม่เหม่อลอยหรือเผลอไผล

คำอธิบายโองการ:

อัลลอฮ์ทรงตรัสว่า แท้จริงในเรื่องราวที่ได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ เกี่ยวกับการทำลายล้างประชาชาติในอดีตที่ปฏิเสธศรัทธา เช่น กลุ่มชนของนบีนูห์ ชาวอ๊าด ชาวษะมูด และฟิรเอาน์ นั้น ย่อมเป็นข้อเตือนสติและบทเรียนอันยิ่งใหญ่สำหรับผู้ที่มีหัวใจที่รู้จักใช้สติปัญญาไตร่ตรองพิจารณา หรือสำหรับผู้ที่เงี่ยหูฟังด้วยความตั้งใจ โดยที่จิตใจของเขาอยู่กับสิ่งที่ได้ยิน ไม่เหม่อลอยหรือเผลอไผลไปกับสิ่งอื่น

โองการนี้ชี้ให้เห็นว่า การจะได้รับประโยชน์จากบทเรียนนั้น ต้องอาศัยสองสิ่ง: ประการแรก คือหัวใจที่มีชีวิต มีสติปัญญา และพร้อมที่จะคิดพิจารณา และประการที่สอง คือการตั้งใจฟังด้วยความจริงใจ โดยไม่มีความเกียจคร้านหรือการเมินเฉย เพราะผู้ที่ฟังโดยที่หัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ย่อมไม่สามารถเข้าใจสาระสำคัญที่ถูกสื่อออกมาได้

บทเรียนที่ได้รับจากโองการ:

1. การใคร่ครวญถึงชะตากรรมของประชาชาติในอดีต เป็นหนทางหนึ่งที่ทำให้ศรัทธามั่นคงและหัวใจสำนึกถึงพลังอำนาจของอัลลอฮ์
2. หัวใจที่พร้อมจะรับการชี้นำ คือหัวใจที่เปิดกว้าง ปราศจากความเย่อหยิ่งและการดื้อรั้น ส่วนผู้ที่ปิดกั้นตนเองย่อมไม่ได้ประโยชน์จากบทเรียนใดๆ
3. การฟังด้วยความตั้งใจและมีสมาธิ เป็นคุณสมบัติสำคัญของผู้แสวงหาความจริง เพราะการฟังอย่างผิวเผินย่อมไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในจิตใจ
4. อัลกุรอานเรียกร้องให้มนุษย์ใช้ทั้งสติปัญญาและหัวใจในการแสวงหาความจริง ไม่ใช่เพียงการรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสเท่านั้น แต่ต้องมีการคิดพิจารณาอย่างลึกซึ้งด้วย