Сураи Ат-Тур — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• مُتَّكِئِينَ: такякунандагон, пашт ва паҳлӯҳояшонро ба болиштҳо такя дода нишастагон.
• سُرُرٍ: ҷамъи «сарір», яъне катҳо, тахтҳои ороста барои нишастан ва такя кардан.
• مَصْفُوفَةٍ: сафкашида, паҳлӯи якдигар гузошташуда.
• زَوَّجْنَاهُم: онҳоро ҷуфт кардем, ба ҳамдигар пайвастем.
• حُورٍ: ҷамъи «ҳавроъ», занони сафеди бағоят зебо, ки сифедии чашм ва сиёҳии мардумакашон ниҳоят равшан аст.
• عِينٍ: ҷамъи «айноъ», занони чашмкалон ва зебо.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар ин оят ҳоли бандагони некӯкори биҳиштиро тасвир мекунад, ки онҳо дар ҷаннат бар катҳои ороста такя зада, дар ҳолати оромӣ ва иззат нишастаанд. Ин катҳо дар сафҳои мунтазам ва паҳлӯи якдигар гузошта шудаанд, то ҳамаи биҳиштиён якҷоя ва дар назди якдигар бошанд ва аз суҳбату ҳамнишинии ҳамдигар баҳраманд гарданд. Ин ҳолат нишонаи комили роҳат, эминӣ ва иззати онҳост.

Сипас мефармояд, ки Мо онҳоро бо ҳурҳои чашмкалон ҷуфт кардем. Ин занони биҳиштӣ сифедии равшан ва зебоии хос доранд, чашмонашон калон ва дилкаш аст. Ин ҷуфтшавӣ на монанди ҷуфтшавии дунёст, ки бо меҳнату машаққат ва норасоиҳо ҳамроҳ аст; балки ҷуфтшавии биҳиштӣ комил, пойдор ва бе камбудист. Ҳамаи ин неъматҳо подоши амалҳои солеҳест, ки онҳо дар дунё анҷом додаанд: хӯрдани таомҳои лазиз, нӯшидани шарбатҳои гуворо ва ҳамнишинии ҳамсарони некӯ, ки ҳама дар фазои оромӣ ва шодмонӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба муъминон мужда медиҳад, ки агар дар дунё амалҳои солеҳ анҷом диҳанд, дар охират ба неъматҳои бузург ва пойдор ноил мешаванд.
• Нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои оромӣ, иззат ва ҳамнишинии некӯст, на ҷои хастагӣ ва парешонӣ.
• Мефаҳмонад, ки подоши Худо аз ҷинси амалҳои банда аст: ҳар кас дар дунё некӯкор бошад, дар охират низ некӯӣ мебинад.
• Дар дили инсон умед ва рағбат ба охиратро зиёд мекунад ва ӯро ба сӯи амалҳои солеҳ ҳидоят менамояд.
• Инсонро ба шукргузорӣ ва итоати Худо ташвиқ мекунад, зеро неъматҳои биҳишт беҳисоб ва бепоёнанд.