Сураи Ат-Тур — Оят 21

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• ذُرِّيَّتُهُم — фарзандон ва наслҳои онҳо.
• أَلْحَقْنَا — пайваст кардем, ҳамроҳ гардондем.
• أَلَتْنَاهُم — кам кардем, нуқсон расондем.
• رَهِينٌ — гаравон, маҳбус ва нигаҳдошташуда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин ояти карима хабар медиҳад, ки онҳое, ки ба Аллоҳ имон оварданд ва фарзандони онҳо низ дар имон аз падару модари худ пайравӣ карданд, Мо фарзандони онҳоро дар ҷаннат ба онҳо ҳамроҳ мегардонем, ҳатто агар амали фарзандон ба дараҷаи амали падару модарон нарасида бошад ҳам. Ин лутфу карам аз ҷониби Аллоҳ аст, то ки чашмони волидон равшан гардад ва дилҳояшон шод шавад, ки фарзандони худро дар канори хеш дар биҳишт бибинанд. Ва Мо аз савоби амалҳои он волидон ҳеҷ чизро кам намекунем — яъне ҳамроҳ шудани фарзандон ба онҳо ба ҳисоби кам кардани амали волидон нест, балки ин атои махсуси Аллоҳ аст. Сипас Худованд қоидаи умумиро баён мекунад, ки ҳар инсон дар гаравгони амали худаш аст: ҳар кас бо он чӣ аз некӣ ё бадӣ ба даст овардааст, маҳбус ва нигаҳдошта мешавад ва касе бори гуноҳи дигариро намебардорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ба хонавода ва робитаи волидону фарзандон аҳамияти бузург медиҳад — то ҷое ки Аллоҳ фарзандони мӯъминро дар биҳишт ба волидонашон ҳамроҳ мегардонад, то хушҳолии онҳо комил шавад.
• Ин оят умедбахш аст барои ҳар падару модаре, ки фарзандони худро дар роҳи имон тарбия мекунанд: саъию кӯшиши онҳо беподош намемонад ва Аллоҳ онро бо лутфи худ қадр мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки фарзандони худро аз хурдӣ ба имон ва ибодат омӯзонем, зеро саодати абадии хонавода ба ҳамдигар пайванд аст.
• Ин оят ёдовар мешавад, ки ҳар кас масъули амали худаш аст ва касе бори гуноҳи дигариро намебардорад — ин адолати Аллоҳро нишон медиҳад ва моро ба масъулиятшиносӣ дар амалҳо даъват мекунад.
• Ин оят дилҳоро ба ислом мекашад, зеро мебинем, ки дар ин дин на танҳо адолат, балки меҳрубонӣ, карам ва ғамхорӣ нисбат ба хонавода низ ҳаст — ва ин ҳама моро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ ташвиқ мекунад.