Сураи Ат-Тур — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• هَنِيئًا (ҳаниан): гуворо, безарар, бидуни ранҷу осеб ва нохушӣ.
• بِمَا (бимо): бо сабаби он чӣ, ба хотири он чӣ.
• كُنتُمْ تَعْمَلُونَ (кунтум таъмалун): он амалҳои некӯе, ки дар дунё анҷом медодед.

1. Тафсири оят:

Ба аҳли биҳишт гуфта мешавад: аз хӯрокҳо ва нӯшокиҳои гуворо бихӯред ва бинӯшед, ки дар онҳо ҳеҷ зарару осебе нест ва ҳеҷ нохушие вуҷуд надорад. Ин подоши шумост ба хотири амалҳои некӯе, ки дар дунё ба ҷо меовардед. Яъне, ин неъматҳо самараи амалҳои солеҳи шумост ва ба сабаби он аъмол ба шумо ато шудааст.

Дар ин ҷо бояд донист, ки «бо сабаби амалҳои шумо» маънои он надорад, ки инсон танҳо бо амали худ ба биҳишт дохил мешавад, балки раҳмати Парвардигор асоси вуруд ба биҳишт аст ва амалҳои некӯ воситаи ба даст овардани ин раҳмат ва сабаби баланд шудани дараҷот мебошанд. Ҳамон тавре ки Паёмбар (с) фармудаанд: «Ҳеҷ кас бо амали худ ба биҳишт дохил намешавад», саҳобагон пурсиданд: «Ҳатто шумо ҳам, эй Расули Худо?» Фармуд: «Ҳатто ман ҳам, магар ин ки Худо маро бо раҳмати худ бипӯшад».

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт неъматҳои бепоён ва гуворо барои аҳли он омода аст, ки ҳеҷ ранҷу осебе дар онҳо нест.
• Амалҳои некӯ ва ибодатҳои солеҳ дар дунё сабаби расидан ба ин неъматҳои ҷовидонӣ мегарданд.
• Инсон бояд дар дунё ба амалҳои некӯ кӯшиш кунад, то дар охират ба подоши бузург ноил гардад.
• Раҳмати Худованд болотар аз амали банда аст ва инсон бояд ҳамеша ба раҳмати Ӯ умедвор бошад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи биҳишт ва неъматҳои он мекашад ва ӯро ба итоати Худо ва пайравии роҳи рост тарғиб мекунад.