Sura An-Nadżm — Werset 30

Znaczenie słów:

• مَبْلَغُهُمْ – ich kres, granica, do której sięgają.
• ضَلَّ – zbłądził, zeszedł z drogi.
• سَبِيلِهِ – Jego drogi (drogii Boga).
• اهْتَدَى – poszedł drogą prostą, otrzymał przewodnictwo.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Ten werset jest kontynuacją wcześniejszych słów, w których Bóg potępił tych, którzy odwracają się od przypomnienia (Koranu) i pragną jedynie życia doczesnego. Bóg mówi, że tacy ludzie osiągnęli kres swojej wiedzy – to wszystko, do czego dotarli, to sprawy tego świata. Ich umysły i dążenia nie sięgają dalej niż doczesne przyjemności, bogactwo i zachcianki. Nie zastanawiają się nad życiem ostatecznym ani nad prawdą objawioną przez Boga.

Niektórzy komentatorzy odnoszą ten werset również do pogan, którzy nazywali aniołów córkami Boga – co było czystym wymysłem i ignorancją. Ich wiedza nie sięgała prawdy, a jedynie własnych domysłów i fałszywych przekonań.

Następnie Bóg zwraca się do Proroka (pokój z nim) i pociesza go: „Zaprawdę, twój Pan – On najlepiej wie, kto zbłądził z Jego drogi i On najlepiej wie, kto idzie drogą prostą”. Oznacza to, że Bóg doskonale zna obie grupy ludzi – tych, którzy odeszli od prawdy, i tych, którzy ją przyjęli. On osądzi ich sprawiedliwie w Dniu Sądu. Prorok nie musi się martwić o ich przewrotność ani rozpaczać z powodu ich uporu – jego zadaniem jest przekazać przesłanie, a rozliczenie należy do Boga.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed przywiązaniem do życia doczesnego – człowiek, który ogranicza swoje ambicje do spraw materialnych, traci perspektywę życia wiecznego i gubi prawdziwy cel istnienia.
2. Pokora wobec wiedzy Boga – skoro Bóg wie wszystko o swoich stworzeniach, powinniśmy Mu ufać i powierzać Mu swoje sprawy, zamiast polegać wyłącznie na własnym rozumie.
3. Sprawiedliwość Boga – nikt nie ujdzie Jego osądu; zarówno błądzący, jak i idący prostą drogą otrzymają to, na co zasłużyli.
4. Pocieszenie dla wierzących – nie musimy się martwić, że niektórzy odrzucają prawdę; naszym obowiązkiem jest głosić dobro, a rezultat pozostawić Bogu.
5. Zachęta do poszukiwania prawdziwej wiedzy – wiedza, która nie prowadzi do Boga i nie służy dobru, jest ograniczona i bezwartościowa; prawdziwa mądrość to ta, która przybliża nas do Stwórcy.