Сураи Ан-Наджм — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَبْلَغُهُم (маблағуҳум): ҳадду ниҳояти донишу фаҳмиши онҳо, яъне он чизе ки дониши онҳо ба он мерасад ва аз он фаротар намеравад.
• ضَلَّ (залла): гумроҳ шуд, аз роҳи рост дур шуд.
• اهْتَدَى (иҳтадо): роҳи рост ёфт, ба ҳидоят расид.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки танҳо ба дунёи фонӣ рӯ овардаанд ва аз ёди Худо ва охират ғофил шудаанд. Худованд мефармояд, ки дониш ва фаҳмиши ин гуна одамон аз ҳамин ҳад фаротар намеравад — онҳо танҳо зиндагии дунёро мехоҳанд ва ғайр аз он ба чизе дигар намеандешанд. Ин ниҳояти дониши онҳост, зеро онҳо аз ҳақиқати амиқ ва аз роҳи рост бехабаранд ва ба яқини комил нарасидаанд.

Сипас Худованд ба Паёмбараш (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд: Парвардигори ту хубаш медонад, ки кӣ аз роҳи Ӯ гумроҳ шудааст ва кӣ ба роҳи ҳидоят расидааст. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад ва Ӯ ҳар ду гурӯҳро — ҳам гумроҳон ва ҳам ҳидоятёфтагон — ба таври комил мешиносад ва ҳар яке аз онҳоро тибқи амалашон ҷазо ё подош хоҳад дод.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки маҳдуд кардани ҳадафи зиндагӣ танҳо ба дунё ва лаззатҳои он, оқибати хашмгин дорад ва инсонро аз ҳақиқати абадӣ дур месозад.
• Худованд олими ҳама чиз аст: Ӯ ҳам гумроҳонро ва ҳам ҳидоятёфтагонро мешиносад, бинобар ин инсон бояд ҳамеша ба сӯи роҳи рост ҳаракат кунад ва аз гумроҳӣ бипарҳезад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дониши ҳақиқӣ он аст, ки инсонро ба сӯи Худо ва охират наздик мекунад, на донише ки танҳо ба дунёи фонӣ маҳдуд бошад.
• Худованд одил аст ва ҳар касро тибқи амалаш ҷазо медиҳад, пас бояд ҳамеша ба роҳи ҳидоят бошем ва аз роҳи гумроҳӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар ба сӯи Худо рӯ оварем ва роҳи ростро интихоб кунем, Худованд моро мешиносад ва подоши некӯ медиҳад.