Сураи Ан-Наджм — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَعْرِضْ»: рӯй гардон, таваҷҷуҳ накун.

— «تَوَلَّىٰ»: рӯй гардонд, дур шуд.

— «ذِكْرِنَا»: зикри Мо, яъне Қуръон ва ёддошти Мо.

— «الْحَيَاةَ الدُّنْيَا»: ҳаёти дунёи фонии наздик.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки аз касоне рӯй гардонад, ки аз зикри Ӯ — Қуръони Карим — рӯй тофтаанд ва ба он амал намекунанд, ва танҳо ҳаёти дунёро мехоҳанд. Онҳо ғайр аз дунё ҳадафи дигаре надоранд ва барои охират амал намекунанд, зеро ба он имон надоранд. Ин гуна одамон тамоми ҳиммати худро ба дунё равона кардаанд ва аз охират ғофил шудаанд. Пас, эй Пайғамбар, ту аз онҳо рӯй гардон ва ба кори худ машғул шав, зеро Парвардигори ту аз ҳоли ҳама огоҳтар аст: Ӯ медонад кӣ аз роҳи ҳидоят рӯй гардондааст ва кӣ роҳи исломро пеш гирифтааст. Дар ин оят огоҳии сахте барои онҳоест, ки аз амал ба Китоби Худо ва суннати Расули Ӯ (с) рӯй мегардонанд ва ҳавои нафс ва баҳраҳои дунёро бар охират афзал медонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дили худро ба зикри Худо ва Қуръон зинда нигоҳ дорем ва аз ғафлат дур бошем.

— Нишон медиҳад, ки ислом дини эътидол аст: на дунёро тамоман тарк кардан лозим, на онро ҳадафи ниҳоӣ қарор додан.

— Моро огоҳ мекунад, ки пайравии ҳавои нафс ва дунёпарастӣ метавонад инсонро аз роҳи ҳидоят дур кунад.

— Таскин медиҳад, ки Худо аз ҳоли бандагонаш огоҳ аст ва ҳар касро тибқи амалаш ҷазо ё подош медиҳад.

— Моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) амал кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.