Сураи Аль-Камар — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «تَرَكْنَاهَا»: яъне онро боқӣ гузоштем, нигоҳ достем.

— «آيَةً»: нишона, ибрат, далели равшани қудрати Худо.

— «مُدَّكِرٍ»: пандгиранда, ибратгиранда, касе ки аз ҳодисаҳо сабақ меомӯзад ва метарсад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам мехӯрад ва мефармояд, ки Мо ҳодисаи қавми Нӯҳро — яъне он киштӣ ва он азобу ҳалокатро — ҳамчун нишона ва ибрате боқӣ гузоштем, то мардуми баъдӣ аз он панд гиранд. Ин ҳодиса далели равшани қудрати Парвардигор бар он аст, ки Ӯ метавонад кофиронро нобуд кунад ва паёмбаронашро наҷот диҳад. Пас, оё касе ҳаст, ки аз ин саргузашт панд гирад, худро аз куфру саркашӣ нигоҳ дорад ва ба сӯи итоати Худо рӯй оварад? Ҳар кас, ки бо чашми ибрат ба ин ҳодиса назар кунад, мефаҳмад, ки азоби Худо бар касони кофир ва дурӯғбаровардаи паёмбарон сахт ва дардовар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки аз саргузашти умматҳои гузашта панд гирем ва роҳи онҳоро, ки ба ҳалокат бурд, такрор накунем.

— Нишон медиҳад, ки Қуръони Карим таърихро на танҳо барои донистан, балки барои ибрат гирифтан нақл мекунад.

— Дар он ташвиқест ба тафаккур ва бедорӣ: ҳар кас метавонад «муддакир» бошад, яъне аз оятҳои Худо сабақ омӯзад.

— Ин оят дилро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо нарм мекунад ва мефаҳмонад, ки раҳмати Худо барои пандгирандагон наздик аст.

— Ҳамчунин эътиқоди моро ба қудрати Худо ва ҳикмати Ӯ дар ҷазо додани золимон ва наҷот додани мӯъминон қавӣ мегардонад.