Сураи Аль-Камар — Оят 14

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تَجْرِي»: ҳаракат мекунад, равон мешавад.

— «بِأَعْيُنِنَا»: бо назорат ва нигаҳбонии Мо, яъне зери ҳифзу ҳимояти Худо.

— «جَزَاءً»: подош, мукофот, сазоворӣ.

— «لِمَن كَانَ كُفِرَ»: барои касе ки ба ӯ куфр оварда шуд, яъне инкор ва такзиб гардид — яъне Нӯҳ (алайҳис-салом).

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи киштии Нӯҳ (алайҳис-салом) аст. Худованди Мутаъол мефармояд, ки он киштӣ бо мавҷҳои бузурги об дар ҳаракат буд, аммо ин ҳаракат на танҳо бо қувваи табиӣ, балки зери назорати пурраи Худо ва дар ҳифзу ҳимояти Ӯ сурат мегирифт. Ҳеҷ мавҷ ва ҳеҷ тӯфон наметавонист ба он зарар расонад, зеро Худованд онро дар паноҳи худ нигаҳбонӣ мекард.

Ин наҷот ва ин ҳифз барои Нӯҳ (алайҳис-салом) подоше буд ба сабри ӯ дар роҳи даъват ва барои он ки қавмаш ӯро дурӯғгӯ шумурданд ва ба паёми Худо куфр варзиданд. Худованд ӯро пирӯз гардонд ва қавми такзибкунандаро ғарқ сохт. Пас ин оят баён мекунад, ки Худо бандагони содиқи худро танҳо намегузорад ва ҳатто дар миёни хатарҳои бузург онҳоро зери нигаҳбонии хеш қарор медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони содиқ ва парҳезгори худро дар сахттарин шароит ҳифз мекунад ва онҳоро танҳо намегузорад.

— Сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ ҳатман ба пирӯзӣ ва наҷот меанҷомад, ҳарчанд муддати тӯлонӣ тӯл кашад.

— Ин оят моро ба боварӣ ба қудрати Худо ва таваккул ба Ӯ даъват мекунад; зеро ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ берун нест.

— Қуръон ҳодисаҳои таърихиро на танҳо барои донистан, балки барои ибрат гирифтан ва тақвияти имон нақл мекунад.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки подоши Худо барои аҳли имон одилона ва сазовор аст, ва ҷазои такзибкунандагон низ адолати Худоро ифода мекунад.