Сураи Ар-Рахман — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آلَاءِ: неъматҳо, бахшоишҳо, некиҳо.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба ҷинну инс муроҷиат карда, мефармояд: Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ин оят дар сураи Ар-Раҳмон борҳо такрор шудааст, то инсон ва ҷиннро ба андеша водорад, ки ҳамаи неъматҳое, ки дар ҳаёт доранд — аз ҳаво, об, хӯрок, саломатӣ, ақл, имон ва ғайра — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Ҳеҷ кас наметавонад аз фармони Худо бигурезад ва аз ҳудуди осмонҳо ва замин берун равад, магар бо қудрати Худо. Пас чӣ гуна инсон ва ҷинн метавонанд неъматҳои бешумори Парвардигорро инкор кунанд ё дурӯғ бишуморанд?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худо даъват мекунад ва ба ёд меорад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст.
• Инсон бояд ҳамеша ба неъматҳои Худо андеша кунад ва онҳоро инкор накунад.
• Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худо бо меҳрубонӣ ва раҳмат ба бандагонаш муроҷиат мекунад.
• Ҳар як неъмат василаи наздикшавӣ ба Худост ва бояд барои он шукр гуфт.
• Қуръон китобест, ки ҳамеша инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ӯро аз ғафлат бедор месозад.