Сураи Ар-Рахман — Оят 33

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— مَعْشَرَ: гурӯҳ, ҷамоат.

— تَنفُذُوا: берун равед, бурун оед, бигузаред.

— أَقْطَارِ: ҷонибҳо, канораҳо, гӯшаҳо.

— بِسُلْطَانٍ: бо қувват, бо ҳуҷҷат ва далел, бо иқтидор.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар рӯзи қиёмат ҳангоми ҷамъ кардани ҷинну инс мефармояд: Эй гурӯҳи ҷинну инс! Агар тавонед аз ҳудуди осмонҳо ва замин берун равед ва аз фармони Худо ва ҳукми Ӯ бигрезед, пас берун равед. Аммо шумо ҳеҷ гоҳ наметавонед ин корро кунед, магар бо қувват ва ҳуҷҷате аз ҷониби Худо. Ва ин ҳаргиз барои шумо имконпазир нест, зеро шумо ба худи худ на фоидае доред ва на зараре. Пас, эй ҷинну инс, кадом неъматҳои Парвардигоратонро инкор мекунед?

Ин оят нишон медиҳад, ки ҳеҷ махлуқе наметавонад аз қаламрави қудрати Худо ва аз ҳукми Ӯ фирор кунад. Ҳатто ҷинну инс, ки аз махлуқоти тавонои Худо ҳастанд, наметавонанд аз ҳудуди осмонҳо ва замин берун раванд ва аз ҳисоби Худо бигрезанд. Ин ҳақиқатест, ки рӯзи қиёмат барои ҳама ошкор мегардад ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҷазои Худо бигрезад, магар бо иҷозати Ӯ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки қудрати Худо бепоён аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳукми Ӯ бигрезад. Ин боиси он мегардад, ки инсон худро ҳамеша дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.

— Оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзе ҳамаи мо ба ҳузури Худо ҳозир мешавем. Пас, бояд барои он рӯз омода бошем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷинну инс ҳарду махлуқоти Худо ҳастанд ва ҳамаи онҳо ба ҳисобот дода мешаванд. Ин боиси он мегардад, ки инсон худро танҳо наҳисобад ва бидонад, ки дар ин ҷаҳон танҳо нест.

— Оят моро ба шукргузорӣ аз неъматҳои Худо даъват мекунад, зеро ҳамаи он чизе, ки дорем, аз ҷониби Худост ва Ӯ ҳамеша назорат мекунад.

— Ин оят боиси афзун шудани имон ва тақво мегардад, зеро инсон мефаҳмад, ки ҳеҷ чиз аз Худо пинҳон нест ва ҳама чиз дар дасти Ӯст.