Сураи Ар-Рахман — Оят 35

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• يُرْسَلُ: фиристода мешавад, равон карда мешавад.
• شُوَاظٌ: алангаи оташ, шуълаи оташ, ки дуд надорад.
• نُحَاسٌ: дар ин ҷо ба маънои дуд, ё мисси гудохташуда омадааст.
• فَلَا تَنتَصِرَانِ: пас шумо ду гурӯҳ (инсу ҷин) наметавонед худро ёрӣ кунед ва аз ин азоб эмин шавед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба инсу ҷин хитоб мекунад, ки рӯзе фаро мерасад, ки бар шумо алангаи оташе фиристода мешавад, ки аз оташи сӯзон аст ва дуд надорад, ва низ мисси гудохташуда ё дуде, ки аз он бармехезад, бар сару тани шумо рехта мешавад. Дар он рӯз шумо наметавонед ба ҳеҷ васила худро аз ин азоб бираҳонед ва касе шуморо ёрӣ карда наметавонад. Ҳеҷ қуввае нест, ки шуморо аз фармони Парвардигор боздорад ва аз ин ҳалокат наҷот диҳад. Ин азоби сахт барои онҳоест, ки оёти Худоро дурӯғ мешумурданд ва аз роҳи ҳақ рӯй гардонданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз азоби Ӯ фирор кунад.
• Инсон ва ҷин бояд бидонанд, ки қудрати онҳо маҳдуд аст ва танҳо ба Худо такя кардан лозим аст.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳисобу китоби амалҳо ҳатман хоҳад буд.
• Ин оят ба мусулмонон таскин медиҳад, ки адолати Худо барпо мешавад ва золимон ҷазои худро мегиранд.
• Ва ин оят моро ба тавба ва итоати Худо даъват мекунад, то ки аз чунин азоби сахт наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.