Sura Ar-Rahman — Werset 42

Znaczenie słów:

• آلَاء – dobrodziejstwa, dary, łaski.
• رَبِّكُمَا – waszego Pana (zwrot do obu stworzeń: ludzi i dżinów).
• تُكَذِّبَانِ – zaprzeczacie, odrzucacie (obydwoje: ludzie i dżiny).

Tafsir (wyjaśnienie):

Ta szlachetna wypowiedź jest refrenem, który powtarza się wielokrotnie w surze Ar-Rahman. Zwraca się tu do obu stworzeń – ludzi i dżinów – które zostały obdarzone rozumem i wolną wolą, a także do których skierowane jest posłannictwo proroków. Allah przypomina im o swoich niezliczonych łaskach i pyta: „Które z dobrodziejstw waszego Pana uznajecie za kłamstwo i zaprzeczacie im?"

Pytanie to ma charakter nagany i upomnienia. Oznacza, że wszystkie dary – zarówno te widzialne, jak i niewidzialne, duchowe i materialne, doczesne i wieczne – pochodzą wyłącznie od Allaha. Skoro tak, to jak można zaprzeczać któremukolwiek z nich? Jak można odrzucać Jego jedyność, posłannictwo Jego wysłanników, albo zaprzeczać Dniu Sądu i nagrodzie lub karze?

Werset ten wskazuje, że człowiek i dżin – mimo że są różnymi stworzeniami – są równi wobec obowiązku wdzięczności i uznania łask Stwórcy. Żadne z nich nie ma wymówki przed zaprzeczaniem dobrodziejstwom, gdyż są one widoczne w każdym zakątku istnienia – w stworzeniu niebios i ziemi, w słońcu i księżycu, w pożywieniu i wodzie, w zdrowiu i bezpieczeństwie, a przede wszystkim w prowadzeniu ku prawdzie i zesłaniu objawienia.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pobudzenie do refleksji nad łaskami Allaha – werset uczy nas, abyśmy zatrzymali się i policzyli dobrodziejstwa, którymi jesteśmy obdarowani. Każde z nich jest dowodem miłości i opieki Stwórcy.
2. Pokora i wdzięczność – gdy człowiek uświadamia sobie, że wszystkie dobra pochodzą od Allaha, jego serce napełnia się pokorą i wdzięcznością, a język wypowiada słowa chwały i dziękczynienia.
3. Równość ludzi i dżinów wobec Boga – werset przypomina, że obie te wspólnoty są zobowiązane do czci i posłuszeństwa, a żadna z nich nie ma przewagi nad drugą poza bogobojnością.
4. Ostrzeżenie przed niewdzięcznością – zaprzeczanie łaskom jest formą niewdzięczności, która prowadzi do utraty tych darów. Werset uczy nas, abyśmy strzegli się postawy lekceważenia i zaprzeczania temu, co otrzymaliśmy.
5. Miłość do Boga – gdy serce rozpoznaje ogrom łask, naturalnie zwraca się ku Dawcy tych łask z miłością i tęsknotą, a wiara staje się żywa i obecna w codziennym życiu.
6. Zachęta do czytania i rozważania Koranu – powtarzanie tego pytania w surze ma na celu wzbudzenie w słuchaczu czujności i skłonienie go do ciągłego rachunku sumienia: „Czy jestem wdzięczny, czy niewdzięczny?"