Сураи Ар-Рахман — Оят 42

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آلَاءِ: неъматҳо, неъматҳои бузург ва гуногун.
• تُكَذِّبَانِ: ду шумо (инсон ва ҷин) дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Пас, эй гурӯҳи инсон ва ҷин, кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Худованд дар ин оят бо саволи таъкидона ба ҳамаи махлуқот, хусусан инсон ва ҷин, муроҷиат мекунад ва мепурсад, ки кадоме аз неъматҳои бешумори Ӯро, ки бар шумо ато кардааст, рад мекунед ва ношукрӣ менамоед? Ин оят баёнгари он аст, ки неъматҳои Парвардигор беҳадду бешумор аст ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад ё дурӯғ бишуморад. Ҳар як неъмат, аз хурд то бузург, нишонаи раҳмат ва лутфи Худованд бар бандагонаш мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои Худовандро ба ёд орем ва барои онҳо шукргузор бошем.
• Ҳар як неъмат, хоҳ моддӣ ва хоҳ маънавӣ, аз ҷониби Парвардигор аст ва бояд қадршиносӣ шавад.
• Инкор кардани неъматҳо ва ношукрӣ сабаби маҳрумият аз раҳмати илоҳӣ мегардад.
• Такрори ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишон медиҳад, ки Худованд мехоҳад бандагонаш ҳамеша дар ҳолати шукр ва сипос бошанд.
• Шукргузорӣ ба неъматҳо боиси зиёд шудани онҳо ва ҷалби ризои Худованд мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо дили пок ва забони ростқавл ба Парвардигори худ рӯй орем ва неъматҳои Ӯро эътироф намоем.