Сураи Ар-Рахман — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «فَبِأَيِّ»: Пас ба кадоме.

— «آلَاءِ»: Неъматҳо, яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инсу ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: Дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба инсон ва ҷинн аст, ки Парвардигор бо онҳо муроҷиат карда, мепурсад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори худро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ҳар як неъмате, ки Худованд ба шумо ато кардааст — аз неъматҳои динӣ ва дунёӣ, зоҳирӣ ва ботинӣ — ҳама аз ҷониби Ӯст ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад ё дурӯғ бишуморад. Ин оят дар сураи Ар-Рахмон борҳо такрор шудааст, то ки бандагон ҳамеша ба неъматҳои Худованд таваҷҷуҳ кунанд ва шукргузор бошанд, на ин ки неъматҳоро инкор намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон ва ҷинн бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд.

— Такрор шудани ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишонаи аҳамияти бузурги шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Илоҳӣ аст.

— Ҳар касе, ки неъматҳои Худовандро инкор кунад ё дурӯғ бишуморад, дар ҳақиқат ба зидди худ ва Парвардигори худ рафтааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ назар кунем ва онҳоро қадр донем.

— Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва ҷалби ризои Худованд мегардад.

— Ин оят ба ислом ва Қуръон муҳаббат пайдо мекунад, зеро Қуръон моро ба шинохти неъматҳои Худованд ва шукргузорӣ ҳидоят мекунад.