Сураи Ар-Рахман — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

• ذَوَاتَا: ду соҳиб, яъне ду боғе, ки дорои ин сифат ҳастанд.
• أَفْنَانٍ: шохаҳо; ин калима ҷамъи «фанан» аст, ки ба маънои шохаи рост ва неку афканда мебошад.

1. Тафсири оят:

Ин ду боғ, ки дар оятҳои пешина зикр шудаанд, дорои шохаҳои сершумор ва зебо ҳастанд. Шохаҳои онҳо нав ва шодоб буда, аз меваҳои гуногун пур шудаанд. Ин ду боғ на танҳо шохаҳои баланду рост доранд, балки дарахтонашон серҳосил ва пурбор мебошанд. Ҳамин тавр, Аллоҳ таоло ин ду боғро бо сифати зебои шохаҳои сершумор ва меваҳои фаровон тавсиф кардааст, ки ин нишонаи неъматҳои бузурги биҳиштӣ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бешумори зоҳирӣ ва ботинӣ аст, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.
• Тавсифи шохаҳои сершумор ва меваҳои фаровон дар биҳишт барои он аст, ки инсон ба неъматҳои ҷовидонӣ шавқу рағбат пайдо кунад ва ба сӯи амалҳои некӯ майл намояд.
• Ин оят моро ба ёдоварӣ меорад, ки Аллоҳ таоло ба бандагони солеҳ неъматҳои бузургро ваъда додааст ва ин неъматҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.
• Ҳар як мусулмон бояд ба ин неъматҳои биҳиштӣ умедвор бошад ва дар роҳи ба даст овардани онҳо кӯшиш кунад, то дар дунё ва охират хушбахт гардад.