Сураи Ар-Рахман — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

— «فِيهِمَا»: дар он ду боғ.

— «عَيْنَانِ»: ду чашмаи об.

— «تَجْرِيَانِ»: равон мешаванд, ҷорӣ мешаванд.

1. Тафсири оят:

Дар ду боғи биҳиштӣ, ки барои парҳезгорон омода шудааст, ду чашмаи об ҷорӣ мебошанд. Оби ин чашмаҳо доимӣ равон аст ва ҳеҷ гоҳ намеистад ва кам намешавад. Ин чашмаҳо дар ҳама ҷои он ду боғ — ҳам дар ҷойҳои баланд ва ҳам дар ҷойҳои паст — равон мебошанд ва обашон пок ва гуворост. Яке аз ин чашмаҳо «Салсабил» ном дорад ва дигаре «Тасним». Ин ду чашма нишонаи неъматҳои бузург ва бепоёни Худованд барои бандагони некӯкори Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои беҳисоб аст ва Худованд барои бандагони солеҳ чунин неъматҳоро омода кардааст.

— Об дар биҳишт ҳамеша равон аст ва ҳеҷ гоҳ тамом намешавад — ин нишонаи он аст, ки неъматҳои биҳишт абадӣ ва бепоёнанд.

— Ин оят моро ба амалҳои некӯ ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то ки сазовори ин неъматҳои бузург гардем.

— Ёдоварии неъматҳои биҳишт дилро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.