Сураи Ар-Рахман — Оят 54

1. Маънои калимаҳои душвор:

• مُتَّكِئِينَ: такякунандагон, яъне ба паҳлӯ такя карда нишастагон.
• فُرُشٍ: ҷамъи «фарш», яъне бистарҳо, матраҳҳо.
• بَطَائِنُها: ҷамъи «ботина», яъне қабати дарунии бистар, он қисме ки бо бадан тамос мегирад.
• إِسْتَبْرَقٍ: дибоҷи ғафс ва дурушти абрешимӣ.
• وَجَنَى: он чи ки аз дарахтон чида мешавад, яъне меваҳо.
• دَانٍ: наздик, дастрас.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар ин оят сифати бахшидагон ва неъматҳои онҳоро дар биҳишт баён мекунад. Онҳо дар биҳишт бар бистарҳое такя зада нишастаанд, ки қабати дарунии онҳо аз дибоҷи ғафси абрешимӣ сохта шудааст. Ин нишонаи он аст, ки неъматҳои биҳишт бениҳоят олӣ ва пуршукӯҳ мебошанд, зеро ҳатто қабати дарунии бистарҳо, ки одатан пинҳон аст, аз чунин моддаи гаронбаҳо сохта шудааст. Ҳамчунин меваҳои ду биҳишт ба онҳо хеле наздик аст — ҳар кас, хоҳ истода бошад, хоҳ нишаста ва хоҳ такя зада, метавонад онҳоро ба осонӣ бичинад ва бихӯрад. Ин ҳама нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои оромиш, фароғат ва лаззати комил аст ва бахшидагони Худо дар он ҷо аз ҳар гуна ранҷу машаққат озоданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро ба амалҳои нек ва тақво ташвиқ мекунад, зеро чунин неъматҳои бузург барои касоне омода шудааст, ки аз Парвардигори худ метарсанд.
• Нишон медиҳад, ки подоши Худо аз амали бандагонаш басо бузургтар аст ва ҳеҷ чашме монанди онро надидааст.
• Дар он тасаллӣ барои мӯъминон аст, ки дар дунё аз машаққату ранҷҳо мебинанд, вале дар охират барояшон оромиш ва фароғати комил омода аст.
• Ин оят ба инсон ҳавасмандӣ медиҳад, ки ба сӯи неъматҳои ҷовидонӣ раҳ ёбад ва аз лаззатҳои гузарои дунё дил набандад.
• Ҳамчунин дар он ишора ба он аст, ки биҳишт ҷои наздикӣ ва дастрасӣ ба ҳар он чи нафс орзу мекунад, мебошад, бе ҳеҷ гуна заҳмат ва монеа.