Сураи Ар-Рахман — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, нишонаҳои қудрат ва раҳмати Худованд.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инсу ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба ҳамаи инсонҳо ва ҷиннҳо муроҷиат карда, мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ҳар як неъмате, ки Худованд ба шумо ато кардааст — аз офариниш, ризқ, саломатӣ, ақл, ҳидоят ва дигар неъматҳои зоҳириву ботинӣ — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад ё дурӯғ бишуморад. Ин оят дар тамоми сураи Ар-Рахмон такрор шуда, ҳамчун огоҳии пайваста ба бандагон аст, то онҳо неъматҳои Худоро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд, на ин ки носипосӣ кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд орад ва онҳоро эътироф кунад.

— Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Парвардигор итоат кунем ва аз инкору носипосӣ дурӣ ҷӯем.

— Ёдоварии неъматҳо дилро нарм ва ба Худованд наздик месозад ва муҳаббати бандаро ба Парвардигораш афзун мекунад.

— Ҳар як лаҳзаи ҳаёт, ҳар як нафаси гирифтан ва ҳар як ризқи ҳалол — ҳама неъмати Худованд аст ва бояд барои онҳо сипосгузор бошем.