Сураи Ар-Рахман — Оят 53

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاءِ»: неъматҳо, инъомҳо, яъне ҳамаи неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Аллоҳ ба бандагонаш ато кардааст.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду (ҷинну инс), яъне тарбияткунанда ва соҳиби неъматҳои шумо.

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед, ношукрӣ менамоед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инс — муроҷиат карда, мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Яъне ҳар як неъмате, ки Аллоҳ ба шумо ато кардааст, аз вуҷуди худи шумо, саломатӣ, ризқ, ақл, ҳидоят ва дигар бартариҳо — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Оё шумо метавонед ягон неъматро инкор кунед ё ношукрӣ намоед? Ин оят такрор дар сураи Ар-Рахмон омадааст, то бандагонро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Аллоҳ ташвиқ кунад ва аз ношукрӣ боздорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон ва ҷин бояд ҳамеша неъматҳои Аллоҳро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд.

— Ҳеҷ кас наметавонад неъматҳои бешумори Аллоҳро инкор кунад, зеро ҳар лаҳзаи ҳаёт ва ҳар нафаси мо аз неъмати Ӯст.

— Ин оят муҳаббати бандаро ба Парвардигор зиёд мекунад ва ӯро ба ибодат ва фармонбардорӣ ташвиқ менамояд.

— Такрори ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишон медиҳад, ки шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳо асоси имон ва саодати дуняву охират аст.

— Ҳар кас бояд аз худ бипурсад: кадом неъмати Аллоҳро ман то ҳол қадр накардаам ва ношукрӣ кардаам? Ва ба шукргузорӣ рӯй оварад.