Сураи Аль-Вакиа — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• «يُصَدَّعُونَ»: аз «صُدَاع» гирифта шуда, маънои дардгирии сарро дорад; яъне аз нӯшидани он шароб сарашон дард намегирад.
• «يُنزِفُونَ»: аз «نَزْف» буда, маънои аз байн рафтани ақл ва маст шуданро дорад; яъне шароби биҳиштӣ ақли онҳоро намебарад ва онҳоро маст намекунад.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт ба сокинони он шаробе пешниҳод мешавад, ки аз чашмаҳои ҷорӣ ҷараён дорад ва хизматгорони ҷовидонӣ онро бо кӯзаҳо ва ҷомҳо ба онҳо тақдим мекунанд. Ин шароб ба шароби дунё ҳеҷ монандӣ надорад: на монанди шароби дунё сардард меорад ва на ақлу ҳуши нӯшандаро мебарад. Пас онҳо аз нӯшидани он на аз дарди сар азоб мекашанд ва на аз заволи ақл ва мастӣ зарар мебинанд. Ин неъмат пок ва беойиб аст ва барои аҳли биҳишт лаззати комил мебахшад, бе он ки ягон осебе ба онҳо расад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт комилан пок ва аз ҳар гуна нуқсон орӣ ҳастанд; онҳо бо неъматҳои дунё фарқи бузург доранд.
• Худованд ба бандагони солеҳ ваъдаи лаззатҳои безарар додааст, ки ин ба дилҳо умед ва рағбат мебахшад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки барои расидан ба чунин неъматҳои ҷовидонӣ амалҳои нек анҷом диҳем ва аз ҳаром дурӣ ҷӯем.
• Инчунин фаҳмонда мешавад, ки ҳар чизе дар биҳишт ба манфиати аҳли он аст ва ҳеҷ зараре дар он нест; ин камоли раҳмати Худовандро нишон медиҳад.