Sura Al-Hadid — Werset 16

Znaczenie wybranych słów:

• أَلَمْ يَأْنِ – czyż nie nadszedł już czas / czyż nie pora.
• تَخْشَعَ – aby upokorzyły się, zmiękły i poddały się z pokorą.
• لِذِكْرِ اللَّهِ – na wspomnienie Boga (na Jego napomnienia i nauki).
• مَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ – to, co zostało zesłane z prawdy, czyli Koran.
• فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ – i przedłużył się im okres (czas), czyli upłynęło wiele czasu między nimi a ich prorokami.
• فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ – i stwardniały ich serca (stały się nieczułe i surowe).
• فَاسِقُونَ – występni, wykraczający poza posłuszeństwo Bogu.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Bóg Wszechmogący zwraca się z łagodnym upomnieniem do wierzących, zadając im pytanie retoryczne, które ma wstrząsnąć ich sumieniem: „Czyż nie nadszedł już czas dla tych, którzy uwierzyli, aby ich serca upokorzyły się i zmiękły na wspomnienie Boga oraz na to, co zostało zesłane z prawdy – czyli Koranu?” Jest to delikatna nagana dla muzułmanów, którzy być może popadli w obojętność lub przywiązanie do spraw doczesnych, przez co ich serca stały się mniej wrażliwe na słowa Boga. Werset wzywa ich do powrotu do stanu pokory, skupienia i duchowej czujności wobec objawienia.

Następnie Bóg przestrzega ich przed naśladowaniem złej drogi tych, którzy otrzymali Księgę wcześniej – czyli żydów i chrześcijan. Ci ludzie, gdy upłynął długi czas od przyjścia ich proroków, zaczęli oddalać się od nauk Bożych. Zmienili i przeinaczyli słowa Boga, a ich serca stwardniały – stały się nieczułe na prawdę, nieprzyjmujące napomnień i nieulegające wezwaniu do dobra. Wielu z nich odeszło od posłuszeństwa Bogu i popadło w grzechy oraz nieprawość.

Werset ten jest więc zarówno ostrzeżeniem, jak i zachętą: wierzący nie powinni dopuścić, aby czas i przyzwyczajenie osłabiły ich wiarę. Mają stale odnawiać swoją więź z Bogiem, zmiękczać serca przez wspominanie Go i słuchanie Jego słów, zanim ich serca staną się twarde jak skała.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wielka łaskawość Boga wobec wierzących – Bóg nie pozostawia ich samym sobie, lecz delikatnie ich upomina i wzywa do poprawy, co świadczy o Jego miłości i trosce o ich duchowy stan.
2. Znaczenie pokory serca (chuszūʿ) – prawdziwa wiara nie polega tylko na słowach, ale na stanie serca, które jest miękkie, pokorne i otwarte na Boże napomnienia. Serce twarde jest przeszkodą w przyjęciu prawdy.
3. Koran jest źródłem życia duchowego – słuchanie i rozważanie wersetów Koranu zmiękcza serca, prowadzi do refleksji i zbliża człowieka do Boga. Dlatego wierzący powinien regularnie czytać Koran i rozmyślać nad jego znaczeniem.
4. Ostrzeżenie przed naśladowaniem poprzednich narodów – historia żydów i chrześcijan jest lekcją: długi czas, przyzwyczajenie i oddalenie od źródeł objawienia prowadzą do stwardnienia serc i wypaczenia religii. Muzułmanie muszą strzec się tego samego błędu.
5. Ciągła samokontrola duchowa – wierzący powinien stale badać stan swojego serca: czy jest ono wrażliwe na dobro, czy może stało się obojętne. To wezwanie do nieustannego odnawiania intencji i pokuty.
6. Unikanie grzechu i występku – werset wskazuje, że twardość serca prowadzi do oddalenia od posłuszeństwa Bogu i popadnięcia w nieprawość. Miękkie serce natomiast chroni człowieka przed grzechami i skłania go do czynienia dobra.