Surah Al-Hadid — Talata 27

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Qaffaynā – Isinunod namin, isinugo nang sunud-sunod.
• Āthārihim – Mga yapak nila (ng mga naunang propeta).
• Ra'fah – Lubos na habag at pagmamahal.
• Rahmah – Awa at pagkahabag.
• Rahbāniyyah – Pag-iisa para sa pagsamba (monasticism), paglayo sa mundo at pagtalikod sa kasal.
• Ibtada'ūhā – Inimbento nila ito sa kanilang sarili, hindi ito ipinag-utos sa kanila.
• Katabnāhā – Itinakda o ipinag-utos Namin.
• Ra'awhā – Iningatan nila ito, isinagawa nila ito nang wasto.
• Fāsiqūn – Mga lumalabag sa kautusan ng Allah, mga nasa labas ng pagsunod sa Kanya.

Ang Tafsir (Paliwanag):

Pagkatapos ng mga naunang propeta tulad nina Noe at Abraham, nagpadala ang Allah ng mga sunud-sunod na sugo sa kanilang mga pamayanan. At isinunod Niya si Hesus na anak ni Maria, bilang huling propeta sa mga anak ni Israel, at ipinagkaloob sa kanya ang Ebanghelyo (Injil). Ginawa ng Allah sa mga puso ng mga sumunod kay Hesus ang pagkakaroon ng lubos na habag at awa sa isa't isa, kaya sila ay naging magkakasundo at nagmamahalan.

Ngunit sila mismo ang nag-imbento ng tinatawag na "Rahbāniyyah" (monasticism) – ang labis na paghihiwalay sa mundo, pagtalikod sa kasal at mga kinahihinatnang kasiyahan, at pag-iisa sa mga bundok at monasteryo para sa pagsamba. Hindi ito ipinag-utos sa kanila ng Allah; sila mismo ang nagpasiya nito sa kanilang sarili, na ang layunin ay ang paghahanap ng kaluguran ng Allah. Subalit hindi nila ito naisagawa nang wasto at ganap – marami sa kanila ang nagpabaya at bumalik sa pagsunod sa kanilang mga hari, at kakaunti lamang ang nanatili sa tunay na relihiyon ni Hesus.

Kaya't binigyan ng Allah ng ganap na gantimpala ang mga tunay na sumampalataya sa Kanya at sa Kanyang mga sugo, lalo na ang mga sumampalataya kay Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala). Ngunit marami sa kanila ang naging mga suwail at lumabag sa kautusan ng Allah, na tumangging maniwala kay Muhammad at maging kay Hesus mismo.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang tunay na relihiyon ay katamtaman – Ang Islam ay hindi nag-uutos ng labis na paghihiwalay sa mundo. Ang pagsamba sa Allah ay kasama ng pagtupad sa mga tungkulin sa pamilya at lipunan. Ang pagiging ekstremo sa relihiyon ay hindi kanais-nais sa Allah.
2. Ang kabutihan ay nasa pagsunod sa ipinag-utos, hindi sa pag-imbento ng bago – Ang Allah ay nagbigay ng malinaw na mga batas. Ang sinumang magdagdag ng mga gawaing hindi ipinag-utos, kahit pa ang layunin ay maganda, ay maaaring maligaw at hindi matupad ang tunay na diwa ng pagsamba.
3. Ang awa at habag ay mga biyaya mula sa Allah – Ang pagkakaroon ng malambot na puso at pagmamahal sa kapwa ay regalo mula sa Allah. Dapat nating pangalagaan ang mga ito at gamitin sa pakikitungo sa mga tao.
4. Ang gantimpala ay para sa mga tunay na sumasampalataya – Hindi sapat ang pag-angkin ng pananampalataya; kailangan ang tunay na pagsunod sa mga propeta at sa mga kautusan ng Allah. Ang mga taos-puso ay tatanggap ng kanilang gantimpala, habang ang mga suwail ay mawawalan.
5. Ang pagiging matatag sa relihiyon ay mahalaga – Ang mga naunang pamayanan ay nagpabaya sa kanilang mga panata at sumunod sa mga makamundong pinuno. Tayo ay dapat maging matatag sa ating pananampalataya at huwag hayaang tayo'y maligaw ng mga pansamantalang kapakinabangan sa mundo.