سوره مجادله — آیه 10

معانی کلمات:

• النجوی: سخن گفتن پنهانی و درگوشی.
• من الشیطان: از القا و وسوسههای شیطان.
• لیحزن: تا اندوهگین کند.
• بإذن الله: به مشیت و اراده خداوند.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه به یکی از حیلههای شیطان اشاره میکند و آن، سخن گفتن پنهانی و درگوشی است که همراه با گناه، دشمنی و نافرمانی از پیامبر باشد. چنین نجوایی از القائات و وسوسههای شیطان است؛ زیرا اوست که این کار زشت را برای انسانها زیبا جلوه میدهد و آنان را به انجامش ترغیب میکند. هدف شیطان از این کار، اندوهگین ساختن دلهای مؤمنان است تا آنان احساس کنند که در خطر توطئه و دسیسه قرار گرفتهاند و آرامش خود را از دست بدهند.

اما نکته مهم این است که این نجوای شیطانی هرگز نمیتواند هیچ ضرری به مؤمنان برساند، مگر اینکه خداوند اراده کند و اجازه دهد. پس مؤمن نباید از این وسوسهها و دسیسهها هراسان شود، زیرا همه کارها به دست خداوند است و او حافظ و نگهدار بندگان مؤمنش است. بنابراین، بر مؤمنان است که در همه امور خود تنها بر خدا توکل کنند و از او یاری بطلبند، نه اینکه از نجواها و توطئههای شیطانی بترسند.

فواید و پیامهای آیه:

1. آرامش و اطمینان قلبی: مؤمن باید بداند که هیچ دسیسهای بدون اجازه خداوند نمیتواند به او آسیب برساند؛ بنابراین دل او همیشه آرام است و از توطئههای دشمنان نمیهراسد.
2. توکل واقعی: این آیه مؤمنان را به توکل حقیقی بر خداوند دعوت میکند؛ یعنی در برابر وسوسههای شیطان و توطئههای بدخواهان، تنها به خدا اعتماد کنند و از او مدد بخواهند.
3. هوشیاری در برابر شیطان: مؤمن باید بداند که شیطان از هر راهی برای ناراحت کردن او وارد میشود؛ پس باید مراقب باشد و در دام وسوسههای او نیفتد.
4. امیدواری به حمایت الهی: این آیه نوید میدهد که خداوند هرگز بندگان مؤمن خود را تنها نمیگذارد و در برابر دسیسههای دشمنان، حافظ و نگهدار آنان است.