Сураи Аль-Муджадиля — Оят 16

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• اتَّخَذُوا: гирифтанд, қарор доданд.
• أَيْمَانَهُمْ: қасамҳои онҳо, яъне савгандҳои дурӯғине, ки мехӯрданд.
• جُنَّةً: сипар, паноҳгоҳ, чизе ки аз ҳалокат нигоҳ медорад.
• فَصَدُّوا: пас монеъ шуданд, боздоштанд, дур карданд.
• سَبِيلِ اللَّهِ: роҳи Худо, яъне дини Ислом.
• عَذَابٌ مُّهِينٌ: азоби хоркунанда, азобе ки расво ва хор мекунад.

1. Тафсири оят:

Мунофиқон савгандҳои дурӯғини худро сипаре сохтанд, то худро аз қатл ва аз даст додани молу ҷонашон нигоҳ доранд. Онҳо бо зоҳир сохтани Ислом ва бо қасамҳои бардурӯғ мехостанд, ки хун ва молашон маҳфуз монад. Аммо ин кор танҳо барои худфоидагӣ буд, на аз рӯи имон. Ҳамин сипари дурӯғин боиси он шуд, ки онҳо худ ва дигаронро аз роҳи Худо — яъне аз дини Ислом — боздоранд. Онҳо мардумро аз ҳақ дур мекарданд, мусулмононро суст ва дилшикаста месохтанд ва бо рафтори дуруғини худ ба ҷомеаи исломӣ зарар мерасонданд. Барои ҳамин онҳо дар охират азоби хоркунанда ва расвокунанда доранд, ки онҳоро дар оташи дӯзах хор мекунад. Ин азоб ба сабаби он аст, ки онҳо аз имон ба Худо ва Расули Ӯ такаббурӣ карданд ва мардумро аз роҳи Худо боздоштанд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо аз ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки дурӯғ ва қасами бардурӯғ ҳаргиз воситаи наҷот нест, балки сабаби ҳалокат ва расвоӣ мегардад.
• Мунофиқӣ ва дуруӯикорӣ дар ислом хеле хатарнок аст, зеро он на танҳо ба худи шахс, балки ба тамоми ҷомеа зарар мерасонад.
• Мусулмон бояд ҳамеша ростқавл бошад ва аз фиребу найранг дурӣ ҷӯяд, то дилаш пок ва амалаш холис бошад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки роҳи Худо — роҳи ростӣ, адолат ва некӣ аст; ҳар кӣ мардумро аз ин роҳ боздорад, дар пеши Худо ҷавобгар хоҳад буд.
• Худованд одил аст: касе ки дар дунё бо найранг ва такаббурӣ мардумро гумроҳ кунад, дар охират ба азоби хоркунанда гирифтор мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба зоҳири корҳо фирефта нашавем, балки ба сидқу ихлоси дилҳо нигарем, зеро Худо ниятҳоро медонад.
• Ислом дини ростӣ, сафо ва равшанӣ аст; пайрави он бояд бо ахлоқи некӯ ва рафтори рост мардумро ба некӣ даъват кунад, на бо фиреб ва дуруӯӣ.