Сураи Аль-Муджадиля — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لَن تُغْنِيَ»: ҳаргиз кофӣ нахоҳад шуд, яъне ҳеҷ суде намерасонад ва аз азоб намераҳонад.

— «أَمْوَالُهُمْ»: молҳои онҳо, сарватҳои онҳо.

— «أَوْلَادُهُمْ»: фарзандони онҳо.

— «مِنَ اللَّهِ»: аз ҷониби Аллоҳ, яъне аз азоби Аллоҳ.

— «شَيْئًا»: ҳеҷ чиз, ҳатто ба андозаи заррае.

— «أُولَٰئِكَ»: онҳо, ҳамон гурӯҳ.

— «أَصْحَابُ النَّارِ»: аҳли дӯзах, ҳамнишинони оташ.

— «خَالِدُونَ»: ҷовидона, абадӣ дар он мондагор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки молу сарват ва фарзандони ин гурӯҳ — яъне мунофиқон ва ҳар касе ки бо гуфтор ё кирдори худ мардумро аз роҳи Аллоҳ бозмедорад — ҳаргиз онҳоро аз азоби Аллоҳ наҷот нахоҳанд дод. На молҳояшон ба кори онҳо меояд, на фарзандони сершуморашон; ҳеҷ яке аз инҳо наметавонад ба андозаи заррае аз азоби Худо онҳоро бираҳонад. Онҳо аҳли дӯзаханд, ба он дохил мешаванд ва дар он ҷовидона мемонанд, азоб аз онҳо ҳеҷ гоҳ канда намешавад ва ҳаргиз аз он берун намеоянд. Ин ҷазо на танҳо ба мунофиқон, балки ба ҳар касе тааллуқ дорад, ки мардумро бо сухан ё амали худ аз дини Аллоҳ бозмедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу фарзанд набояд сабаби ғурур ва фахр шаванд; онҳо наметавонанд инсонро аз адлу ҳисоби Аллоҳ наҷот диҳанд.

— Мефаҳмонад, ки сармояи аслӣ имон ва амали солеҳ аст, на дороиву фарзандон.

— Инсонро водор мекунад, ки пеш аз ҳама ба ислоҳи худ ва робитаи худ бо Аллоҳ таваҷҷуҳ кунад.

— Ба мо мефаҳмонад, ки боздоштан аз роҳи Аллоҳ — хоҳ бо сухан, хоҳ бо амал — гуноҳи бузург аст ва оқибати бад дорад.

— Ин оят дили бандаро ба тавба ва рӯ овардан ба Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро то фурсат ҳаст, метавон роҳи наҷотро интихоб кард.

— Ва ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунёвиро василаи наздикӣ ба Аллоҳ гардонем, на воситаи ғафлат ва фахр.