Сураи Аль-Анам — Оят 104

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَصَائِرُ (басоир): ҷамъи калимаи «басира» аст, ки маънои далелҳои равшану возеҳ ва нури донишу ҳидоятро дорад, ки бо онҳо роҳи рост аз гумроҳӣ фарқ карда мешавад.
• أَبْصَرَ (абсора): дид, яъне бо чашми дилу ақл ҳақиқатро шинохт ва ба он имон овард.
• عَمِيَ (амия): кӯр шуд, яъне аз дидани ҳақиқат ва пазириши он кӯр шуд ва рӯй гардонд.
• حَفِيظٍ (ҳафиз): нигаҳбон ва посбон, яъне касе ки аъмоли шуморо назорат ва ҳисоб мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: аз ҷониби Парвардигоратон барои шумо далелҳо ва нишонаҳои равшане омадаанд, ки тавассути онҳо метавонед роҳи ҳидоятро аз гумроҳӣ бозшиносед. Ин далелҳо дар Қуръон ва суханони Пайғамбар (с) оварда шудаанд. Пас ҳар касе ин далелҳоро бибинад ва ба онҳо имон оварад, нафъи он ба худи ӯ бармегардад; ва ҳар касе аз дидани онҳо кӯр шавад ва онҳоро напазирад, зарари он низ ба худи ӯст. Ва эй Пайғамбар, ту бар онҳо нигаҳбон нестӣ, ки аъмолашонро ҳисоб кунӣ; ту танҳо расонидани паём бар зиммаи туст ва Худованд бар ҳамаи корҳои онҳо назорат дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръон ва даъвати паёмбар (с) барои инсон далелҳои равшан ва нури ҳидоятанд, ки роҳи ҳақро нишон медиҳанд.
• Ҳар кас роҳи ҳидоятро интихоб кунад, фоидаи он ба худи ӯ мерасад ва ҳар кас аз он рӯй гардонад, зарари он низ ба худи ӯст.
• Инсон дар интихоби роҳи худ озод аст ва Худованд ӯро ба зӯр ба имон водор намекунад.
• Вазифаи Пайғамбар (с) танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон.
• Ин оят ба инсон ташвиқ мекунад, ки бо чашми дилу ақл ба оятҳои Қуръон назар кунад ва аз онҳо барои ёфтани роҳи рост истифода барад, зеро дар онҳо саодати дунёву охират аст.