Сураи Аль-Анам — Оят 105

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «نُصَرِّفُ» — яъне гуногун мегардонем, ба тарзҳои мухталиф баён мекунем.
• «الْآيَاتِ» — оятҳо, нишонаҳо ва далелҳои равшан.
• «دَرَسْتَ» — ту хондаӣ, омӯхтаӣ (яъне аз аҳли китоб омӯхтаӣ).
• «لِنُبَيِّنَهُ» — то ки он (Қуръон)-ро равшан баён кунем.

1. Тафсири оят:

Ҳамон тавре ки мо далелҳо ва нишонаҳои равшани қудрати Худоро барои мардум гуногун баён кардем, инчунин оятҳои худро дар бораи ваъда, таҳдид ва пандҳо ба тарзҳои мухталиф мегардонем ва равшан месозем, то ҳақиқат барои мардум ошкор гардад. Аммо мушрикон бо саркашӣ ва дурӯғгӯӣ мегӯянд: «Ин ваҳй нест, балки ту инро аз аҳли китоб омӯхтаӣ ва аз китобҳои пешиниён гирифтаӣ». Ҳадафи дигари гуногун баён кардани оятҳо ин аст, ки ҳақиқатро барои мардуме равшан намоем, ки онро медонанд ва қабул мекунанд — яъне мӯъминони уммати Муҳаммад (с.а.с.), ки ҳақро аз ботил фарқ мекунанд ва аз дили пок пайравӣ менамоянд. Пас, ба воситаи ин оятҳо гурӯҳе ба саодат мерасанд ва гурӯҳи дигар ба бадбахтӣ гирифтор мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд оятҳои худро ба тарзҳои гуногун баён мекунад, то ки мардум ҳақиқатро беҳтар дарк кунанд ва ба он наздик шаванд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ ба таври мӯъҷиза баён шудааст, на аз омӯхтаҳои инсонӣ.
• Худованд мехоҳад мардуми доно ва оқил ҳақро қабул кунанд ва аз он пайравӣ намоянд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба суханони беасоси душманони ислом аҳамият надиҳем ва ба Қуръон бо дили кушод гӯш диҳем.
• Қуръон барои ҳамаи мардум — ҳам барои ҳидоят ва ҳам барои ҳуҷҷат — омадааст, то ки ҳар кас масъулияти худро дар пеши Худо бифаҳмад.
• Ин оят моро ба сӯи дониш, андеша ва қабули ҳақиқат ҳидоят мекунад, ки ин роҳи саодат ва некбахтӣ дар дунё ва охират аст.