Surat As-Saff — Ayat 3

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• كَبُرَ (kabura): gedhe banget, abot banget.
• مَقْتًا (maqtan): gething, sengit, ora seneng banget.
• عِندَ اللَّهِ ('indallāh): ing ngarsane Allah, ing pandelenge Allah.
• أَن تَقُولُوا (an taqūlū): yen kowe padha ngucap, yaiku ngomong.
• مَا لَا تَفْعَلُونَ (mā lā taf'alūn): apa kang ora padha kowe lakoni.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nerangake bab sawijining perkara kang gedhe banget dosane lan gedhe banget gethinge Allah marang wong kang nglakoni. Yaiku wong kang ngomong nganggo lesane dheweke, nanging ora nglakoni apa kang diomongake. Allah SWT nganggep bab iki minangka perkara kang gedhe banget gethinge ing ngarsane, yaiku wong kang omongane ora cocog karo lakune. Dadi, wong mukmin iku kudu jujur marang Allah, kudu padha karo antarane omongan lan lakune. Apa kang diomongake kudu dibuktikake nganggo tumindak kang nyata. Yen omongane mung ana ing lesan wae, nanging ora ana buktine ing tumindak, mula iku dadi perkara kang banget disengiti dening Allah. Mula saka iku, ayat iki minangka pepeling kang kuwat supaya wong Islam ora gampang ngomong barang kang ora bisa dilakoni, lan supaya tansah njaga kesesuaian antarane ucapan lan perbuatan.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ngajak wong Islam supaya tansah jujur lan konsisten antarane omongan lan tumindak, amarga iki minangka cirine wong mukmin kang sejati.
• Nuduhake yen Allah iku banget nggatekake kesesuaian antarane ucapan lan perbuatan, mula kita kudu ngati-ati banget nalika ngomong.
• Nggawe kita luwih semangat nglakoni apa kang kita omongake, supaya ora kalebu wong kang disengiti dening Allah.
• Ngelingake yen omongan kang ora ana buktine iku ora ana gunane lan malah bisa nuwuhake dosa gedhe.
• Nuduhake yen Islam iku agama kang ngutamakake kejujuran lan tumindak nyata, dudu mung omongan kosong.
• Menehi motivasi supaya kita tansah ngupayakake dadi pribadi kang bisa dipercaya, amarga saka kuwi kita bisa nyedhaki Allah lan entuk ridhane.