Сураи Ас-Сафф — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَبُرَ — бузург шуд, азим гардид.
• مَقْتًا — бадбинӣ, нафрат, душманӣ. Ин калима дар ин ҷо ба маънои сахти нафрат ва бадбинии Худованд нисбат ба амали ношоиста аст.
• عِندَ اللَّهِ — назди Худованд, дар пешгоҳи Парвардигор.
• أَن تَقُولُوا — ин ки бигӯед, сухане бигӯед.
• مَا لَا تَفْعَلُونَ — он чиро, ки намекунед, яъне амал намекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки бузург ва азим аст бадбинию нафрати Ӯ нисбати он ки шумо бо забонҳои худ суханоне бигӯед, ки худ ба он амал намекунед. Яъне гуфтани сухани нек ё даъвати дигарон ба некӣ, дар ҳоле ки худи инсон аз он амал холӣ бошад, назди Худованд бағоят бад ва нописанд аст. Ин оят огоҳии сахт аст барои онҳое, ки танҳо бо сухан худро оро медиҳанд, вале дар амал ба гуфтаи худ вафо намекунанд. Муъмин бояд ростқавл бошад, суханаш бо амалаш мувофиқ бошад, зеро амал аст, ки суханро тасдиқ мекунад ва арзиши онро баланд мегардонад. Ин оят на танҳо аз гуфтани сухани ноҳақ, балки аз гуфтани сухани ҳақе, ки ба он амал намешавад, низ бозмедорад ва ин мазаммати шадид аст барои касоне, ки гуфтор ва кирдорашон як нест.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки суханро бо амал пайваста созем ва аҳди худро бо Худованд ва мардум вафо кунем.
• Ростқавлии забон ва амал сабаби ризои Худованд ва эътимоди мардум мегардад.
• Ислом дини амал аст, на танҳо гуфтор; аз ин рӯ, ҳар муъмин бояд намунаи некӣ дар кирдор бошад.
• Ин оят моро аз риёкорӣ ва дуруғгӯӣ дар сухан бозмедорад ва ба ихлос ва ростӣ ҳидоят мекунад.
• Ваъдаи некӯ ва сухани нек, агар бо амал ҳамроҳ шавад, сабаби саодати дунё ва охират мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пеш аз гуфтани сухан ба он фикр кунем, оё метавонем ба он амал кунем ё не, то назди Худованд мазаммат нашавем.
• Дар ниҳоят, ин оят даъват аст ба содиқ будан дар сухан ва амал, ки ин сифати бандагони солеҳ ва дӯстдоштаи Худованд аст.