Сураи Ас-Сафф — Оят 2

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «لِمَ»: барои чӣ, чаро.

— «تَقُولُونَ»: мегӯед.

— «مَا لَا تَفْعَلُونَ»: чизеро, ки анҷом намедиҳед.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал мекунед, чаро сухане мегӯед ё ваъдае медиҳед, ки ба он вафо намекунед? Ин оят сарзаниш ва инкор аст бар касоне, ки гуфтори онҳо бо кирдори онҳо мухолиф аст. Масалан, касе мегӯяд: «Ман бо шамшерам ҷангидам ва зарба задам», дар ҳоле ки дар воқеъ на ҷангидааст ва на зарба задааст. Худованд бандагони мӯъминро огоҳ мекунад, ки сухани беамал ва ваъдаи бевафо дар назди Ӯ мазаммат аст ва бояд гуфтору кирдори инсон якранг бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳар чизеро, ки мегӯяд, ба он амал кунад ва ваъдаи худро иҷро намояд.

— Ростӣ ва садоқат дар гуфтору кирдор аз сифатҳои мӯъминони ҳақиқӣ аст.

— Ислом дини амал ва амалиёт аст, на танҳо сухан ва даъво.

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки пеш аз гуфтани сухан ба он фикр кунем ва агар тавонем, онро иҷро намоем.

— Вафо ба аҳду ваъда сабаби эътимод ва муҳаббат дар ҷомеа мегардад ва инсонро ба Худо наздик мекунад.