Surat Al-Munafiqun — Ayat 11

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَجَلُهَا (ajaluhā): wektu patine utawa pungkasane umure.
• يُؤَخِّرَ (yu'akhkhira): ngundurake utawa nundha.
• خَبِيرٌ (khabīr): Ngudaneni kanthi tliti, ora ana sing samar.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT iku ora bakal nundha-patèni sapa waé sing wis teka ajale. Nalika wis tekan wektune, ora ana sing bisa nyuwun tambahan wektu, ora ana sing bisa njaluk supaya diundurake sedhéla waé. Saben uwong wis ditemtokake umure, lan ora ana sing bisa ngowahi katetepan mau. Lan Allah iku Maha Ngudaneni marang sakabèhing lelakon kita, apa sing kita lakoni ing donya iki, sing becik utawa sing ala, ora ana sing samar ing ngarsané. Kabeh bakal dicathet lan bakal diparingi piwales sing cocog: yèn becik, bakal oleh becik; yèn ala, bakal oleh ala.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake marang kita yèn pati iku mesthi teka lan ora bisa ditundha. Mula, kita kudu tansah nyiapake dhiri kanthi nindakake kabecikan.
• Kita diajak supaya ora nglalèkake wektu, amarga saben dina sing kita lakoni iku cathetan sing bakal dipertanggungjawabake.
• Kanthi ngerti yèn Allah iku Maha Ngudaneni marang sakabèhing tumindak kita, kita dadi luwih semangat nindakake kabecikan lan ngedohi piala, amarga ora ana sing bisa ndhelikake saka pandelengane Allah.
• Ayat iki uga nuduhake kaadilan lan kawicaksanan Allah, sing bakal menehi piwales kanthi adil marang saben uwong miturut lakuné dhéwé-dhéwé.
• Iki dadi panglipur lan pangéling yèn urip iki mung sedhéla, lan sing langgeng yaiku akhirat. Mula, ayo padha nggunakake wektu kanthi apik kanggo ngibadah lan tumindak becik marang sesama.