Surja El-Munafikun — Ajet 11

Kuptimet e fjalëve:

• Nuk do të vonojë (لَن يُؤَخِّرَ): Nuk do ta shtyjë asnjë moment.
• Shpirt (نَفْسًا): Çdo qenie e gjallë.
• Kur t'i vijë afati i saj (إِذَا جَاءَ أَجَلُهَا): Kur të përfundojë koha e jetës së saj dhe të vijë momenti i vdekjes.
• I Gjithëdijshëm (خَبِيرٌ): Ai që e di çdo gjë në hollësi, të fshehtë dhe të dukshme.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na bën të ditur se asnjë krijesë nuk mund t'i shpëtojë vdekjes dhe se Ai nuk ia shtyn askujt afatin kur të vijë momenti i caktuar i jetës së tij. Kur të përfundojë koha e caktuar nga Allahu, vdekja vjen menjëherë, pa asnjë vonesë, qoftë edhe për një çast të vetëm. Prandaj, njeriu duhet të nxitojë në vepra të mira dhe të pendohet para se t'i vijë vdekja, sepse pas saj nuk ka kthim dhe as mundësi për t'u penduar.

Më pas, Allahu na informon se Ai është i Gjithëdijshëm për të gjitha veprat tona, të mira dhe të këqija, të vogla dhe të mëdha, të fshehta dhe të dukshme. Asgjë nuk i shpëton dijes së Tij, dhe Ai do ta shpërblejë secilin sipas veprave të tij: kush bën mirë, do të shpërblehet me mirësi, e kush bën keq, do të ndëshkohet sipas drejtësisë së Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

• Nxitje për t'u nxituar në vepra të mira dhe pendim para se të vijë vdekja, sepse afati nuk shtyhet për asnjë njeri.
• Kujtesë se jeta është e kufizuar dhe se çdo moment është i çmuar për t'u shfrytëzuar në atë që e afron njeriun te Allahu.
• Forcimi i ndërgjegjes se Allahu i sheh dhe i di të gjitha veprat tona, gjë që na bën të jemi të kujdesshëm në sjelljet tona, edhe kur jemi vetëm.
• Nxitje për sinqeritet në punë, sepse Allahu e di çdo gjë dhe do të japë shpërblimin e plotë për çdo vepër të mirë.