Сураи Аль-Калам — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «المُتَّقِينَ»: парҳезгорони аз азоби Худо, яъне касоне ки амрҳои Ӯро иҷро мекунанд ва аз манъкардаҳои Ӯ дурӣ меҷӯянд.

— «جَنَّاتِ النَّعِيمِ»: боғҳои неъмат, яъне боғҳое ки дар онҳо неъматҳои доимӣ ва беинтиҳо мавҷуданд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, барои парҳезгорон — онҳое ки фармонҳои Худоро ба ҷо меоранд ва аз ҳар чизе ки Ӯ манъ кардааст, дур мешаванд — назди Парвардигорашон дар охират боғҳои неъмат омода аст. Дар он боғҳо онҳо аз неъматҳои фаровон ва ҷовидона баҳраманд мешаванд, ки ҳеҷ гоҳ канда намешавад ва ба поён намерасад. Ин подоши Худост барои тақвои онҳо дар дунё.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки тақво ва парҳезгорӣ роҳи расидан ба хушбахтии абадӣ аст.

— Худованд подоши парҳезгоронро назди Худаш қарор додааст, ки ин нишонаи эҳтиром ва қадрдонӣ аз бандагони солеҳ аст.

— Неъматҳои биҳишт ҷовидона ва бепоён ҳастанд, ки ин умедворӣ ва рағбатро дар дили инсон ба некӯкорӣ зиёд мекунад.

— Ҳар касе, ки дар дунё аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд ва ба Худо итоат кунад, дар охират ба сарчашмаи ҳақиқии хушбахтӣ ва оромӣ мерасад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон рӯ оварем ва аз таълимоти он барои беҳбудии ҳаёти дунё ва охиратамон истифода барем.