Сураи Аль-Калам — Оят 35

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «أَفَنَجْعَلُ»: оё мо қарор медиҳем/мекунем?
• «الْمُسْلِمِينَ»: мусулмонон — онҳое, ки ба Аллоҳ таслим шуда, ба Ӯ итоат мекунанд.
• «الْمُجْرِمِينَ»: гунаҳкорон — кофирон ва бадкорон, ки бо куфру гуноҳи худ сазовори ҷазо гаштаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят саволест барои рад кардани он гумоне, ки баъзе аз кофирон доштанд. Онҳо мегуфтанд, ки гӯё дар охират ҳам мисли мусулмонон ё аз онҳо беҳтар насиб мегиранд. Аллоҳ таоло ин фикри ботилро рад мекунад ва мефармояд: оё мо мусулмононро, ки ба Аллоҳ итоат карда, аз Ӯ тарсида, амалҳои солеҳ анҷом додаанд, мисли гунаҳкорон ва кофирон қарор медиҳем? Ҳаргиз чунин нест. Ин ҳукми ноҳақ ва зулм аст, ки подоши некӯкорон ва бадкорон яксон бошад. Ҳақиқати ҳол ин аст, ки мусулмонон дар охират подоши некӯ ва ҷаннат мегиранд, вале гунаҳкорон ва кофирон сазовори ҷазо ва азоб мешаванд. Ҳар касе бо ақли солим андеша кунад, медонад, ки подоши итоаткунанда бо подоши гунаҳкор баробар намешавад.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят адолати Аллоҳро нишон медиҳад: Ӯ ҳеҷ гоҳ некӯкоронро бо бадкорон баробар намекунад.
• Мусулмон бояд бовар дошта бошад, ки амалҳои некӯаш беподош намемонанд ва дар охират сазовори подоши бузург мегардад.
• Ин оят ба инсон даъват мекунад, ки бо ақл андеша кунад ва роҳи рост — роҳи исломро интихоб намояд.
• Дар ислом адлу инсоф асос аст; ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош мегирад.
• Ин оят умед мебахшад, ки тоъат ва ибодат беҳуда нест, балки сабаби саодати ҷовидонӣ дар охират мегардад.