Сураи Аль-Калам — Оят 44

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَذَرْنِي (фаз-зарнӣ): Маро тарк кун, ба Ман вогузор кун.
• يُكَذِّبُ (юказзибу): Дурӯғ мешуморад, инкор мекунад.
• الْحَدِيثِ (ал-ҳадӣс): Сухан, гуфтор; дар ин ҷо мақсад Қуръони Карим аст.
• سَنَسْتَدْرِجُهُم (санастадриҷуҳум): Ба тадриҷ, яъне қадам ба қадам онҳоро ба сӯи ҳалокат хоҳем кашид.
• مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ (мин ҳайсу ло яъламун): Аз ҷое, ки онҳо намедонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) мефармояд: эй Паёмбар, ту ин мункирон ва дурӯғшуморандагони ин Қуръонро ба Ман вогузор кун ва худро бо онҳо машғул насоз. Ҷазо ва интиқоми онҳо бар зиммаи Ман аст. Мо онҳоро қадам ба қадам ба сӯи азоб хоҳем кашид, ба гунае ки худашон нафаҳманд, ки ин неъматҳо ва мӯҳлат додани Мо ба онҳо фиребест барои онҳо ва сабаби ҳалокаташон аст. Мо ба онҳо молу фарзанд ва неъматҳо медиҳем ва умрашонро дароз мекунем, то гуноҳашон афзун гардад, вале онҳо намедонанд, ки ин ҳама барои гирифтор шудан ба азоби дардовар аст. Ҳила ва тадбири Ман нисбати кофирон бисёр қавӣ ва сахт аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки интиқоми мункирон ва дурӯғшуморандагони Қуръон ба Худованди Мутаъол вогузор аст ва Ӯ ҳеҷ гоҳ аз ҳисоби онҳо ғофил нест.
• Нишон медиҳад, ки неъматҳои дунё ва мӯҳлат додан ба бадкорон ҳамеша аломати хайр нест, балки метавонад фиреб ва имтиҳон бошад.
• Мӯъмин бояд ба Қуръон боварӣ дошта бошад ва аз дурӯғ шуморидани он бипарҳезад, зеро Қуръон сухани Худованд ва роҳнамои ҳақиқӣ барои инсонҳост.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба адлу ҳикмати Худо бовар кунем ва бидонем, ки ҳар амале ҷазои худро хоҳад дошт, хоҳ дар дунё ва хоҳ дар охират.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки ба он имон меоранд ва аз он пайравӣ мекунанд; пас биёед мо низ аз ин китоби осмонӣ баҳра гирем ва дар роҳи ҳаққонӣ собитқадам бошем.