Сураи Аль-Калам — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• خَاشِعَةً: паст ва хор шуда, фурӯ нишаста.
• أَبْصَارُهُمْ: чашмони онҳо.
• تَرْهَقُهُمْ: онҳоро фаро мегирад ва мепӯшад.
• ذِلَّةٌ: хорӣ ва сархамӣ.
• يُدْعَوْنَ: даъват карда мешуданд.
• السُّجُودِ: саҷда ва намоз.
• سَالِمُونَ: солим ва тавонманд буданд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат чашмони кофирон ва мунофиқон паст ва хор хоҳанд буд, онҳо наметавонанд нигоҳи худро баланд кунанд, зеро хорӣ ва сархамии сахт онҳоро фаро мегирад ва азоби Худо бар онҳо фурӯ меояд. Ин ҳол ба он сабаб аст, ки дар дунё онҳо ба намоз ва саҷда барои Худо даъват карда мешуданд, дар ҳоле ки солим ва тавонманд буданд, вале аз рӯи кибру ғурур ва худписандӣ саҷда намекарданд ва ибодати Худоро тарк мекарданд. Пас имрӯз онҳо дар ҳолати хорӣ ва пушаймонӣ қарор доранд ва наметавонанд он чиро, ки дар дунё тарк карда буданд, ҷуброн кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки намоз ва саҷда ба Худо дар дунё фурсати бузург аст ва бояд пеш аз он ки фурсат аз даст равад, онро анҷом диҳем.
• Хорӣ ва пушаймонӣ дар рӯзи қиёмат натиҷаи кибру ғурур ва тарки ибодат дар дунё аст.
• Солимӣ ва тавонмандӣ неъмати Худост, ки бояд дар роҳи ибодат ва тоъат истифода шавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ аз саҷда ва ибодати Худо рӯй нагардонем, зеро ин сабаби наҷот ва сарбаландӣ дар охират аст.
• Қуръон моро ба андеша ва тааммул дар бораи оқибати амалҳоямон даъват мекунад ва мехоҳад, ки мо роҳи рост ва ибодати Худоро интихоб кунем.