Сураи Аль-Калам — Оят 45

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «وَأُمْلِي لَهُمْ»: ба онҳо мӯҳлат медиҳам ва умрашонро дароз мекунам.
• «كَيْدِي»: тадбири Ман, ки дар зоҳир неъмат аст, вале дар ҳақиқат воситаи ҳалокат аст.
• «مَتِينٌ»: қавӣ, устувор ва шикастнопазир.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки онҳоро, ки ин Қуръонро дурӯғ мешуморанд, ба Ман вогузор кун; ҷазо ва интиқоми онҳо бар гардани Ман аст. Мо онҳоро бо молу фарзанд ва неъматҳо ёрӣ медиҳем, то онҳо ба тадриҷ ба сӯи ҳалокат кашонида шаванд ва худ нафаҳманд, ки ин неъматҳо сабаби ҳалоки онҳост. Ба онҳо мӯҳлат медиҳем ва умрашонро дароз мекунем, то гуноҳашон афзун гардад. Ҳамоно тадбири Ман нисбати кофирон қавӣ ва сахт аст; онҳо ҳаргиз аз дасти Ман намегурезанд ва аз азоби Ман наҷот намеёбанд. Ин неъматдиҳӣ дар зоҳир монанди лутф аст, вале дар ҳақиқат ҳилла ва имтиҳонест, ки сабаби ҳалоки онҳо мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд одил ва тавоно аст; ҳеҷ кас аз адлу қудрати Ӯ наметавонад бигурезад.
• Дароз шудани умр ва фарохии ризқ ҳамеша нишонаи хушнудии Худо нест; баъзан имтиҳон ва мӯҳлат аст, то инсон тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Инсон бояд дар неъматҳо мағрур нашавад ва ҳамеша шукргузор бошад, зеро неъмат метавонад воситаи имтиҳон бошад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; касе ки онро дурӯғ шуморад, оқибати бад дар пеш дорад, вале Худо ба ӯ мӯҳлат медиҳад, то шояд ба худ ояд.
• Сабри Паёмбар (с) ва муъминон дар баробари душманон, бо бовар ба он ки Худо интиқомгиранда аст, сабаби устувории дилҳо мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати корҳоро бояд аз Худо ҷустуҷӯ кунем ва ба зоҳири неъматҳо фирефта нашавем; ҳаёти ҷовидонӣ дар охират аст ва он ҷо ҳисобу китоб хоҳад буд.