سورت حاقه — آیت 52

د معناويو بيان:

• سَبِّحْ: پاک وبري ياد كړه، له ټولو عيبونو او كميو څخه پاك ياد كړه.
• بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ: د خپل لوی او ستر رب په نامه.

د آيت تفسير:

اى رسوله! ته خپل رب له ټولو هغو صفتونو څخه پاك او منزه ياد كړه چې د هغه له جلال او كمال سره نه خوږېږي، لکه شريك، اولاد، عجز، نسيان، او داسې نور ټول نيمګړتياوې. او د خپل لوی رب په نامه ياد وكړه، هغه رب چې عظمت او لويي يې له هر څه لوړه ده، او د هغه په نامه سره تسبيح او ثنا ووايه. دا امر د سورت په پای كې راغلی دی، ځكه چې د سورت په پيل كې د قيامت او د هغه د پېښو يادونه شوې وه، او په منځ كې د قرآن د حقانيت او د كافرانو د انجام بيان شوی و، نو اوس رسول الله ته ويل كيږي چې له دې ټولو خبرو وروسته د خپل رب تسبيح وكړه، ځكه چې هغه د دې ټولو خبرو او قدرت څښتن دی.

فايدې:

• د تسبيح امر په دې سورت كې د قرآن د حقانيت او د قيامت د پېښو له بيان وروسته راغلی، چې دا ښيي چې د الله د قدرت او عظمت په اړه فكر كول بايد انسان د هغه تسبيح او ثنا ته ورسوي.
• د "بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ" يادونه دا ښيي چې تسبيح يواځې په تسبيحاتو پورې محدوده نه ده، بلكې د الله په نامه يادونه هم تسبيح ده، او دا چې الله تعالی "عظيم" دی، نو د هغه عظمت ته په كتو سره بايد انسان د هغه په وړاندې تواضع وكړي.
• دا آيت د مسلمان لپاره يو نسخه ده چې د هر كار په پيل كې او د هر نعمت په وخت كې د خپل رب تسبيح او ياد وكړي، ځكه چې دا د شكر او عبادت يوه برخه ده.
• د "عظيم" صفت يادونه دا ښيي چې الله تعالی له ټولو عيبونو او كميو څخه پاك دی، او د هغه ذات له هر څه لوړ او ستر دی، نو مسلمان بايد د هغه په وړاندې د عاجزۍ او بندګۍ احساس وكړي.