Сураи Аль-Араф — Оят 133

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• الطُّوفَان — сели пуршиддат ва обхезии бузург, ки ҳама чизро фаро мегирад.
• الْجَرَاد — малахи паррон, ки зироат ва растаниҳоро мехӯрад.
• الْقُمَّل — ҳашароти хурде, ки ба зироат ва бадан зарар мерасонад (баъзеҳо онро малахи бебол ё шабуш гӯфтаанд).
• الضَّفَادِع — қурбоққаҳо.
• الدَّم — хун; дар ин ҷо маънои он аст, ки оби онҳо ба хун табдил ёфт.
• آيَاتٍ مُّفَصَّلَاتٍ — нишонаҳои равшану ҷудогона, ки яке паси дигаре меомаданд.
• فَاسْتَكْبَرُوا — аз рӯи гардункашӣ ва худбиниро аз имони овардан саркашӣ карданд.
• مُّجْرِمِين — гуноҳкорон, ки бо амалҳои бад ва саркашӣ дар гуноҳ фурӯ рафтаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Фиръавн ва қавми ӯ даъвати Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом)-ро рад карданд ва дар саркашии худ истодагӣ карданд, Худованди мутаъол бар онҳо як қатор азобҳоро фиристод. Аввал обхезии бузург омад, ки киштзорҳо ва меваҳои онҳоро ғарқ кард. Баъд малахи паррон фиристода шуд, ки зироат, мева, ҳатто либос ва болопӯши хонаҳояшонро хӯрд. Сипас ҳашароти хурде омад, ки боқимондаи растаниҳоро нест кард ва ба ҳайвоноту одамон зарар расонд. Баъд қурбоққаҳо пайдо шуданд, ки зарфҳо, хӯрок ва ҷойҳои хоби онҳоро пур карданд ва зиндагии онҳоро ба танг оварданд. Дар охир оби онҳо ба хун табдил ёфт, то ҷое ки обҳои нӯшокиашон ношоям гардид.

Ҳамаи ин азобҳо нишонаҳои равшани Худо буданд, ки яке паси дигаре меомаданд ва ҳеҷ кас ғайр аз Худованд қодир ба овардани онҳо набуд. Ҳар як азоб бояд сабаби ибрат ва бозгашт ба сӯи Худо мешуд. Аммо қавми Фиръавн бо вуҷуди дидани ин ҳама мӯъҷизаҳо ва азобҳо боз ҳам гардункашӣ карданд, аз имони овардан ба Худо ва тасдиқи паёмбари Ӯ саркашӣ намуданд ва дар гуноҳу зулм идома доданд. Онҳо мардуме буданд, ки бо амалҳои бад ва нофармонии Худо дар гуноҳ фурӯ рафта буданд ва аз роҳи ҳақ рӯй нагардонданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд қодир аст бар золимон ва саркашон азобҳои гуногун бифиристад, то онҳо ба худ оянд ва ба сӯи ҳақ бозгарданд.
• Ҳар як азоб ва мӯъҷиза нишонаи қудрати Худост ва бояд инсонро ба андеша водорад.
• Саркашӣ ва гардункашӣ аз имони овардан сабаби ҳалокат ва азоби илоҳӣ мегардад.
• Гуноҳ ва нофармонӣ инсонро ба ҳалокат дар дунё ва охират мебарад.
• Худованд ба бандагони худ фурсат медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд; аммо агар онҳо ибрат нагиранд, азоб бар онҳо фурӯд меояд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба неъматҳои Худо шукр гӯем, аз саркашӣ дурӣ ҷӯем ва ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем, то аз азоби Худо дар амон бошем.