Сураи Аль-Араф — Оят 134

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الرِّجْزُ: азоб, бало ва уқубате, ки Худованд бар қавми Фиръавн нозил кард.
• بِمَا عَهِدَ عِندَكَ: ба он аҳду паймоне, ки Худованд бо ту дорад — яъне рисолат ва нубувват, ки воситаи қабули дуо аст.
• لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ: ҳатман ба ту имон меорем ва рисолати туро тасдиқ мекунем.
• وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ: ва ҳатман Бани Исроилро бо ту озод мекунем ва мефиристем.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки азоби Худованд — ки дар шакли об, малах, шабуш, қурбоққа, хун ва бемориҳо бар қавми Фиръавн нозил шуда буд — бар онҳо фурӯ рафт ва сахтӣ ва нороҳатии онҳо афзуд, онҳо ба Мӯсо (алайҳис-салом) рӯ оварданд ва гуфтанд: «Эй Мӯсо, барои мо ба Парвардигорат дуо кун, ба ҳурмати он аҳду паймоне, ки бо ту дорад — яъне нубувват ва қурби хоссе, ки ба ту ато кардааст — то ин азобро аз мо дур кунад. Агар ту ин азобро аз мо бардорӣ, мо ҳатман ба ту имон меорем ва рисолати туро қабул мекунем ва Бани Исроилро бо ту озод мекунем ва монеи рафтани онҳо намешавем».

Онҳо дар ҳолати сахтӣ ва ночорӣ ба Худо рӯ оварданд ва ба Мӯсо (алайҳис-салом) паноҳ бурданд, вале ин рӯ овардан аз рӯи ихлоси самимӣ набуд, балки аз рӯи ночорӣ ва тарс аз азоб буд. Онҳо ваъда доданд, ки агар азоб бардошта шавад, имон меоранд ва Бани Исроилро озод мекунанд, аммо ин ваъдаи онҳо ростқавлона набуд ва баъд аз бардошта шудани азоб боз ба куфру саркашӣ баргаштанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душманони саркаши Худо дар лаҳзаҳои сахтӣ ва бало ба бандагони солеҳ ва анбиё паноҳ мебаранд, зеро фитрати инсонӣ дар ҳолати ночорӣ ба Худо рӯ меоварад.
• Дуои бандагони солеҳ ва анбиё воситаи раҳоӣ аз бало ва азоб аст, ва ин баёнгари мақоми баланди дуо ва тавассул ба бандагони нек аст.
• Худованд ба воситаи азобҳо бандагонашро огоҳ мекунад ва ба онҳо имкони тавба ва бозгашт медиҳад, то шояд ҳидоят шаванд.
• Ваъдаи имон ва амали солеҳ дар ҳолати сахтӣ бояд самимӣ ва аз дили пок бошад, на аз рӯи ночорӣ ва маҷбурӣ, зеро имоне, ки аз рӯи тарс бошад, пойдор намемонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳамаи ҳолатҳо — хушӣ ва сахтӣ — ба Худованд рӯ оварем ва танҳо ба Ӯ таваккул кунем, на ба махлуқот.
• Қиссаҳои қуръонӣ дарси ибрат барои мо ҳастанд, то аз сарнавишти умматҳои гузашта панд гирем ва роҳи ҳидоятро интихоб кунем.