Surja El-A'raf — Ajet 205

Kuptimet e fjalëve:

• Tedarru'an (تَضَرُّعًا): Me përulje, me lutje të sinqertë dhe me nënshtrim ndaj Zotit.
• Hifeten (خِيفَةً): Me frikë në zemër nga Zoti, me nderim dhe respekt.
• Dunel-xhehri (دُونَ الْجَهْرِ): Pa e ngritur zërin lart, mesatarisht, as me zë të lartë e as me pëshpëritje.
• Bill-guduvvi (بِالْغُدُوِّ): Në mëngjes herët, në fillim të ditës.
• Vel-asaali (وَالْآصَالِ): Në mbrëmje, në fund të ditës (koha pas ikindisë deri në aksham).

Tefsiri i Ajetit:

O i dërguar i Zotit! Përmende Zotin tënd në vetvete, me përulje dhe me frikë në zemër, pa e ngritur zërin lart – pra, me një zë të mesëm që nuk është as i lartë e as i ulët – në mëngjes herët dhe në mbrëmje, sepse këto janë kohë të bekuara kur zemra është më e pranishme dhe më e përqendruar. Dhe mos u bëj prej atyre që harrojnë Zotin dhe shmangen nga përmendja e Tij në çdo kohë të ditës së tyre.

Ky urdhër është i përgjithshëm për të gjithë besimtarët: përmendja e Zotit duhet të bëhet me zemër të pranishme, me sinqeritet dhe me frikë-respekt ndaj Madhërisë së Tij. Ajo nuk kërkon zë të lartë, por përulje dhe ndjenjë të thellë në shpirt. Koha më e mirë për këtë është në mëngjes dhe në mbrëmje, sepse këto janë momente kur njeriu është më i qetë dhe zemra më e prirur drejt reflektimit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Përmendja e Zotit me zemër është më e vlefshme se ajo me gjuhë pa prani të zemrës – Zoti na mëson se vlera e dhikrit është te përulja dhe frika në zemër, jo te ngritja e zërit.
2. Mesatarja në adhurim është rruga e drejtë – Islami na mëson ekuilibrin në çdo gjë, edhe në lutje e përmendje: as me zë të lartë që shqetëson të tjerët, as me pëshpëritje që s'kuptohet.
3. Koha e mëngjesit dhe e mbrëmjes janë çaste të bekuara – Ato janë momente kur zemra është më e qetë dhe më pranë Zotit, prandaj duhet shfrytëzuar për dhikër dhe lutje.
4. Të mos jesh nga të harruarit – Ky ajet na paralajmëron kundër neglizhencës ndaj përmendjes së Zotit, sepse harresa e Tij çon në harresën e vetvetes dhe në largim nga rruga e drejtë.
5. Liria në adhurim – Zoti nuk na ka ngarkuar me vështirësi; mjafton përmendja e sinqertë në vetvete, pa formalizëm e pa zë të lartë, gjë që e bën adhurimin të lehtë dhe të dashur për zemrat.