اعراف سۈرىسى — ئايەت 205

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە ئېھتىياجلىق سۆزلەر:

• تَضَرُّعًا: ئۆزىنى خار قىلىپ، يالۋۇرۇپ-يېلىنىپ ئىلتىجا قىلىش.
• خِيفَةً: قورقۇش، يۈرەك تىترەش بىلەن ئاللاھتىن قورقۇش.
• دُونَ الْجَهْرِ: ئاۋازنى كۆتۈرۈپ ۋارقىراشتىن تۆۋەن، يەنى ئوتتۇراھال ئاۋازدا.
• بِالْغُدُوِّ: ئەتىگەن ۋاقىتلىرى، تاڭ سەھەردە.
• وَالْآصَالِ: كەچ ۋاقىتلىرى، ئەسىر بىلەن شام ئارىسىدىكى ۋاقىت.
• الْغَافِلِينَ: ئاللاھنى ئەسلىمەي، بىپەرۋا بولۇپ قالغان كىشىلەر.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئى پەيغەمبەر! پەرۋەردىگارىڭنى ئىچىڭدە، يۈرىكىڭدە ئەسلىگىن. ئۇنى ئەسلىگەندە ئۆزۈڭنى خار تۇتۇپ، كىبىر-ھاۋادا بولماي، يالۋۇرۇپ-يېلىنىپ ئىلتىجا قىلغىن. شۇنىڭ بىلەن بىرگە ئاللاھتىن قورقۇپ، يۈرىكىڭ تىترەپ تۇرسۇن. ئۇنىڭغا قىلغان دۇئايىڭ ۋە زىكرىڭ ئاۋازنى بەك كۆتۈرۈپ ۋارقىراشتىن ۋە بەك پەس قىلىپ قالغاندىن ئوتتۇراھال بولسۇن. بۇ زىكرىڭنى ئەتىگەن ۋاقىتلىرىدا ۋە كەچ ۋاقىتلىرىدا قىلغىن، چۈنكى بۇ ئىككى ۋاقىت ئىنتايىن پەزىلەتلىك ۋاقىتلاردۇر. ھەرگىز ئاللاھنى ئەسلىمەي، بىپەرۋا بولۇپ قالغان كىشىلەردىن بولمىغىن.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھنى ئەسلىش ۋە ئۇنىڭغا دۇئا قىلىش پەقەت تىل بىلەنلا ئەمەس، بەلكى يۈرەك بىلەن، ئىچكى دۇنيامىز بىلەن بولۇشى كېرەك. ئاللاھقا يالۋۇرغاندا تەۋەززۇئ بىلەن، يەنى ئۆزىمىزنى خار تۇتۇپ، ھەمدە ئۇنىڭدىن قورقۇش ھېسسىياتى بىلەن مۇراجىئەت قىلىشىمىز لازىم. دۇئا ۋە زىكرىمىزنى ئوتتۇراھال ئاۋازدا قىلىشىمىز، ئەتىگەن-كەچ ۋاقىتلىرىنى غەنىمەت بىلىشىمىز كېرەك. ئەڭ مۇھىمى، ئاللاھنى ئەسلىشتىن ھەرگىز غەپلەتتە قالماي، ھەر ۋاقىت ئۇنى ياد ئەتىشىمىز كېرەك. بۇ ئايەت بىزنى ئاللاھ بىلەن بولغان مۇناسىۋىتىمىزنى چوڭقۇرلاشتۇرۇشقا، ئۇنىڭغا بولغان ئىخلاس ۋە تەقۋالىقىمىزنى كۈچەيتىشكە چاقىرىدۇ. ئاللاھنى ئەسلىگەن قەلبلەر ھەر ۋاقىت نۇرغا تولىدۇ، غەپلەتتە قالغان قەلبلەر بولسا قاراڭغۇلۇقتا قالىدۇ. شۇڭا، بىز ھەر ۋاقىت ئاللاھنى ئەسلىشكە، ئۇنىڭغا يالۋۇرۇشقا ۋە ئۇنىڭدىن قورقۇشقا تىرىشىشىمىز كېرەك.