ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 205

1. በአንቀጹ ውስጥ ማብራሪያ የሚፈልጉ ቃላት፦

• ተደርሩዐን (تَضَرُّعًا)፦ ትህትናንና የተማመንን ሁኔታ በመያዝ በልብ በመታዘዝ መለመን ማለት ነው።
• ኺይፈተን (خِيفَةً)፦ ፍርሃትን ማለት ሲሆን በዚህ ቦታ አላህን መፍራትንና ከቅጣቱ መጠንቀቅን ያመለክታል።
• ዱነ ል-ጀህሪ (دُونَ الْجَهْرِ)፦ ድምጽን ከፍ ከማድረግ በታች ማለትም በመካከለኛ ድምጽ መሆንን ያመለክታል።
• ቢል-ጉዱዊ (بِالْغُدُوِّ)፦ የቀኑን መጀመሪያ ክፍል ማለትም ጠዋትን ያመለክታል።
• ወል-አሳል (وَالْآصَالِ)፦ ከአስር በኋላ እስከ መግሪብ ያለውን የምሽት ጊዜ ማለት ነው።
• አል-ጋፊሊን (الْغَافِلِينَ)፦ ከአላህ መታወስ የሚዘናጉትንና የሚረሱትን ሰዎች ያመለክታል።

1. የአንቀጹ ትርጉም፦

አላህ ለነቢዩ ሙሐመድ (ሰለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) እንዲሁም ለሁሉም አማኞች እንዲህ ይላል፦ ጌታህን በልብህ ውስጥ በትህትና፣ በመታዘዝና በፍርሃት አዘክር። በጩኸትና በከፍተኛ ድምጽ ሳይሆን በመካከለኛ ድምጽ ተጠራው። ይህንንም የቀኑ መጀመሪያ ላይ (ጠዋት) እና የቀኑ መጨረሻ ላይ (ከአስር በኋላ) አድርግ፤ ምክንያቱም እነዚህ ሁለት ጊዜያት ለአላህ መታዘዝና ለአምልኮ ትልቅ ቦታ ያላቸው ጊዜያት ናቸው። ከአላህ መታወስ ከሚዘናጉና ከሚረሱት ሰዎች መሆን አትፈልግ።

ይህች አንቀጽ ለሁሉም ሙስሊም ትልቅ ትምህርት ይዛለች። አላህን ማዘከር በልብ ውስጥ በትህትና፣ በፍርሃትና በተስፋ መሆን አለበት። ድምጽን ከፍ ማድረግ ወይም ማዝቅ ብቻ ሳይሆን ልብን ማሳተፍ ዋናው ነገር ነው። እንዲሁም ይህች አንቀጽ ጠዋትና ምሽት ላይ አላህን ማዘከርን ታበረታታለች፤ እነዚህ ጊዜያት ለአምልኮ የተመረጡ ናቸው። ከዚህም በላይ ከአላህ መታወስ መዘናጋት የከፋ ኪሳራ መሆኑን ታስታውሰናል። ስለዚህ ሁላችንም በየቀኑ ጠዋትና ምሽት አላህን በልብ በመታዘዝ፣ በመፍራትና በመታመን ማዘከርን ልማድ እናድርግ። ይህም ልባችንን ወደ አላህ የሚያቀርብ፣ ከዝንጋታና ከዘንጋታ የሚጠብቅ፣ በዚህም የዘላለም ደስታን የሚያስገኝ መሆኑን እናስታውስ። አላህ ሁሉንም ሙስሊሞች ከዘንጋቾች መካከል እንዳንሆን ይጠብቀን።