Аль-Араф сүресі — Аят 205

1. Сөздердің мағынасы:

• تَضَرُّعًا — құлдық ұрып, мойынсұнып, кішірейіп жалбарыну.
• خِيفَةً — жүрек қорқынышымен, Аллаһтан қорқып, үрейлену.
• دُونَ الْجَهْرِ — дауысты көтермей, ашық айқайламай, орташа үнмен.
• بِالْغُدُوِّ — таңертеңгі уақытта, ертеңгілікте.
• الْآصَالِ — кешкі уақыттар, күн батар алдындағы мезгілдер.
• الْغَافِلِينَ — Аллаһты еске алудан ұмытып, бейқам жүргендер.

1. Аяттың тәпсірі:

Уа, Пайғамбар! Раббыңды ішіңде, жүрегіңде еске ал. Оны еске алуың кішірейіп, мойынсұнып жалбарыну және жүрегің қорқынышпен дірілдеу арқылы болсын. Оған деген құлшылығыңда тәкаппарлықтан аулақ болып, қорқыныш пен үміт арасында бол. Аллаһты шақырғанда, дұғаң дауысты тым көтеріп айқайлау мен тым басып сыбырлаудың орташасы болсын. Бұл еске алу мен дұғаны таңертеңгі және кешкі уақыттарда жаса, өйткені бұл екі мезгілдің өзіндік қадір-қасиеті бар. Аллаһты еске алудан бейқам жүргендерден болма. Бұл еске алу тек намазбен шектелмейді, оған Құран оқу, дұға ету және басқа да зікірлер кіреді.

1. Аяттан алынатын пайдалар:

• Аллаһты еске алу тек тілмен ғана емес, жүрекпен де болуы керек. Іштей, шынайы ниетпен еске алу — құлшылықтың ең құнды түрі.
• Аллаһқа жалбарынғанда кішіпейілдік пен қорқыныш бірге болуы тиіс. Бұл адамды тәкаппарлықтан сақтайды және жүректі жұмсартады.
• Дұға мен зікірде орташа үнмен, асыра сілтемей айту — әдептілік пен ибадаттың көркі.
• Таңертеңгі және кешкі уақыттар — Аллаһты еске алуға ерекше берекетті мезгілдер. Осы уақыттарды пайдаланып, Жаратушыға жақындау — үлкен сауап.
• Аллаһты еске алудан бейқам болу — адамды рухани құлдырауға әкеледі. Сондықтан әрдайым зікір мен дұғаны өмірдің ажырамас бөлігі ету керек.
• Бұл аят мұсылманды Аллаһпен байланысын нығайтуға, әр сәтте Оны еске алуға шақырады. Бұл — жүректі тыныштандырып, өмірге мән беретін ізгі амал.