Сураи Аль-Муддассир — Оят 36

1. Маънои калимаҳои оят:

— «نَذِيرًا»: огоҳкунанда, бимдиҳанда; аз решаи «نَذَرَ» гирифта шуда, маънои огоҳ кардан ва аз оқибати бад ҳушдор доданро дорад.

— «لِّلْبَشَرِ»: барои инсонҳо, башарият; «بَشَر» ҷамъи инсонҳост, яъне тамоми одамон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар оятҳои пеши ин сура қасам ёд карда, аз бузургии оташи дузах хабар медиҳад ва мефармояд, ки ин оташ яке аз ҳодисаҳои бузург ва ҳавлнок аст. Ояти мазкур ҳадафи ин хабарро равшан месозад: ин оташ барои тамоми инсонҳо огоҳкунанда ва бимдиҳанда аст. Яъне, Худо ин оташро офарида ва аз он хабар додааст, то мардум аз оқибати гуноҳу нофармонӣ битарсанд ва худро аз он нигаҳ доранд. Ин огоҳӣ ба ҳамаи башар — новобаста аз замону макон — равона шудааст, то ҳар кас бидонад, ки роҳи наҷот дар итоат ба Худо ва пайравӣ аз паёмбарон аст. Ҳамин тавр, ин оят ҳам бимдиҳанда аст ва ҳам даъваткунанда ба роҳи рост, то инсон бо ихтиёри худ роҳи хайрро интихоб кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша аз оқибати амалҳои бад ҳушёр бошад ва худро аз гуноҳ нигаҳ дорад.

— Раҳмати Худо васеъ аст: Ӯ пеш аз азоб огоҳ мекунад, то банда тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.

— Қуръон барои тамоми башарият раҳмату ҳидоят аст, на танҳо барои як гурӯҳ ё як замон.

— Инсон дар интихоби роҳи хайр ё бад озод аст, вале бояд бидонад, ки ҳар интихоб оқибати худро дорад.

— Дӯст доштани Қуръон ва пайравӣ аз он сабаби наҷот ва оромии дил дар дунёву охират мегардад.