Сураи Аль-Муддассир — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— «لِمَن شَاءَ»: барои ҳар касе, ки бихоҳад.

— «يَتَقَدَّمَ»: пеш рафтан, яъне ба сӯи некӣ ва тоъат пешӣ кардан.

— «يَتَأَخَّرَ»: ақиб мондан, яъне ба сӯи куфр ва гуноҳ ақиб рафтан.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованди мутаъол оташи дузахро барои огоҳ кардани мардум зикр намудааст. Дар ин ҷо мефармояд, ки ин огоҳӣ ва инзир барои ҳар касе аз шумост, ки бихоҳад роҳи пешрафт ва некӣро интихоб кунад ё роҳи ақибмондан ва бадӣро пеша гирад. Яъне инсон озод аст, ки бо имон овардан ба Худо ва анҷом додани амалҳои солеҳ ба сӯи ризои Худо пеш равад, ё бо куфр ва гуноҳкорӣ аз роҳи ҳақ ақиб монад. Ин оят ҳамчунин як огоҳӣ ва таҳдид аст барои касоне, ки роҳи гумроҳиро интихоб мекунанд, зеро интихоби бад оқибати бад хоҳад дошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон дар интихоби роҳи худ озод аст ва Худованд ӯро маҷбур намекунад, балки роҳи хайр ва шарро нишон медиҳад.

— Ҳар кас метавонад бо имон ва амали нек ба сӯи Худо пеш равад ва ба саодати дуняву охират бирасад.

— Огоҳӣ аз оташи дузах барои он аст, ки инсон бедор шавад ва роҳи бадро интихоб накунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар лаҳза имкони тағйири роҳ ва беҳтар шудан вуҷуд дорад; ҳатто агар касе ақиб монда бошад ҳам, метавонад ба сӯи некӣ пеш равад.

— Ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст, ки ба инсон роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад ва ӯро ба андеша ва интихоби дуруст даъват мекунад.