Сураи Аль-Муддассир — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «الرُّجْزَ»: дар ин ҷо ба маънои бутон ва ҳар гуна амалҳои ширку нопокӣ омадааст.

— «فَاهْجُرْ»: яъне дурӣ кун, тарк намо, ба он наздик нашав.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармон медиҳад, ки аз ҳар гуна бутонпарастӣ ва амалҳои ширкӣ комилан дурӣ кунад ва ба онҳо ҳеҷ гоҳ наздик нашавад. Ин оят баъд аз фармони тавҳид ва бузургдошти Парвардигор омадааст, то равшан созад, ки покии ботину зоҳир ва дурӣ аз ҳар чизе, ки ба ширк ва нопокӣ оварда мерасонад, аз тамомияти имон ва ибодат аст. Ҳамчунин ин амр на танҳо барои Паёмбар (с.а.с.), балки барои ҳамаи мӯъминон аст, ки бояд аз ҳар гуна ширк, бутонпарастӣ ва корҳои зишт дур бошанд ва танҳо Худованди ягонаро ибодат кунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки танҳо Худоро ибодат кунем ва аз ҳар гуна ширку бутонпарастӣ дур бошем.

— Покии зоҳир ва ботини инсон ба ҳам алоқаманд аст; ҳар касе ки худро аз нопокӣ ва гуноҳ пок медорад, ба Худо наздиктар мешавад.

— Дурӣ аз ҳар чизе, ки ба ширк ва гуноҳ оварда мерасонад, нишонаи имони комил ва итоати ростқавлона ба Худованд аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои расидан ба ризои Худо бояд аз ҳавасҳои нафсӣ ва одатҳои бад даст кашем ва роҳи покиву ростӣро пеша гирем.

— Ҳамин гуна, ин оят моро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро ислом даини покӣ, тавҳид ва озодии инсон аз ҳар гуна бандагии ғайри Худост.