Сураи Аль-Муддассир — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• وَثِيَابَكَ: либосҳои худро.
• فَطَهِّرْ: пас пок кун.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки либосашро аз ҳар гуна нопокӣ ва наҷосат пок созад. Пок нигоҳ доштани зоҳир — либос ва бадан — аз покии ботину дил иборат аст ва ин ду бо ҳам алоқаманданд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки мақсад аз «либосро пок кун» ҳам пок кардани либос аз наҷосат аст ва ҳам пок кардани нафс аз гуноҳу хатоҳо, зеро либос ба бадан монанди амал ба инсон аст; ҳамчунон ки либоси чиркин инсонро зишт месозад, гуноҳ низ рӯҳро олуда мекунад. Пас ин оят даъват ба покии зоҳирӣ ва ботинист: либосро аз наҷосат пок кун ва дилу нафсро аз гуноҳу ширк ва ҳар гуна бадӣ тоза гардон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини покист ва ба покии зоҳирӣ ва ботинии инсон аҳамияти калон медиҳад.
• Покии либос ва бадан нишонаи эҳтироми намоз ва ибодат аст.
• Покии дил аз гуноҳҳо ба покии зоҳирӣ алоқаманд аст; ҳар кас ботинашро пок созад, зоҳираш низ пок мегардад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳамеша тозаву пок бошем ва аз чиркину нопокӣ дурӣ ҷӯем.
• Покии нафс аз гуноҳ сабаби наздикии банда ба Худованд ва қабули ибодат мегардад.