Сураи Аль-Кияма — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

• «قَرَأْنَاهُ»: хонем онро, яъне вақте ки Ҷабраил (алайҳис-салом) онро бар ту мехонад.
• «فَاتَّبِعْ»: пайравӣ кун, гӯш андоз ва суханашро қабул кун.
• «قُرْآنَهُ»: хондани он, яъне хондани Қуръонро.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки вақте Ҷабраили амин оятҳои Қуръонро бар ту мехонад, ту бодиққат гӯш андоз ва хомӯш бош, то ки хондани ӯро пурра бишнавӣ. Пас аз он ки Ҷабраил хонданашро тамом кард, ту онро тавре ки ба ту хонда шуд, бихон. Ин оят таъкид мекунад, ки Қуръон аз ҷониби Худо аст ва тартиби нузули он бояд дақиқ риоя шавад. Ҳамчунин ин оят таълим медиҳад, ки дар вақти шунидани Қуръон бояд одоб нигоҳ дошт ва ба суханони Худо бодиққат гӯш дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон каломи Худост ва бояд бо эҳтиром ва диққат шунида шавад.
• Одоби шунидани Қуръон: хомӯшӣ ва гӯш додан ба хондани он.
• Пайравӣ аз Қуръон ва амал ба он вазифаи ҳар мусулмон аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо Паёмбарашро таълим медиҳад ва ӯро дар ҳифз ва фаҳми Қуръон ёрӣ мекунад.
• Қуръон барои ҳидояти инсон аст ва бояд онро бо дил ва гӯш қабул кард.
• Сабр ва оромӣ дар омӯхтани Қуръон зарур аст, на шитоб.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба суханони Худо гӯш диҳем ва аз он пайравӣ кунем, то ба роҳи рост ҳидоят ёбем.